" گمشده " یعنی چیزی که مال من بوده و از دستم رفته است . انسان وقتی‌ چیزی مال خودش باشد و از دستش رفته باشد و بعد جای دیگر آن را که ببیند دیگر معطل نمی‌شود ، فورا می‌گیرد . " « فهو احق بها » " . اینجا رابطه‌ دین و علم ( بیان شده است ) . امروز بحثی هست - فرنگیها طرح کرده‌اند - که دین علم با یکدیگر تضاد دارند . پیغمبر درست عکس مطلب را می‌گوید که‌ ایمان و علم با یکدیگر آنچنان به اصطلاح هم خانگی دارند که اگر حکمت در غیر خانه ایمان باشد در خانه خودش نیست :

ای برادر بر تو حکمت عاریه است

همچو نخاسی که دستش جاریه است

می‌خواهد بگوید حکمت و علم اگر در جایی که ایمان نیست وجود داشته باشد ، در جای خودش نیست ، آنجا عاریه است ، خانه حکمت آنجاست که ایمان‌ باشد . پس ایمان و علم این قدر با یکدیگر توأم هستند . این تعبیر راجع‌ به علم ، آن تعبیر هم راجع به مال . در باب علم می‌فرماید : " « الحکمة ضالة المؤمن » " در باب مال می‌فرماید : " ما افاء الله علی رسوله " آن که خدا برگرداند به پیغمبر ، یعنی اساسا بودنش در آنجا بی اساس‌ بود . ( اخیرا ) به نام " حقوق بشر " حرفهای مفت بی اساس - که درست فکر نکرده‌اند - می‌گویند . می‌گویند بشر فی حد ذاته قطع نظر از دین و مذهب‌ حقوقی دارد . ( اینجا باید گفت خدا پدر مارکسیستها را بیامرزد که آنها این حرفها را به کلی نفی کرده‌اند ) . منشأ این حقوق چیست ؟ چرا بشر چنین‌ حقوقی دارد ؟ این حقوق را چه کسی قرار داده و از کجاست ؟ چرا بشر چنین‌ حقوقی دارد و آن اسب این حقوق را ندارد ؟ آیا طرحی در عالم هست که چه‌ برای چیست ؟ یعنی آیا در باطن عالم یک پیوستگی در کار است و آن این‌ است که اگر انسانی در عالم خلق شده و مواهبی به