« ابراهیم یهودیا و لا نصرانیا ولکن کان حنیفا مسلما غ). این هم یک نکته.
در این میان ظاهرا برای اینکه می‌خواهد نکته خاصی را درباره اتباع عیسی‌ بن مریم گوشزد بفرماید که این نکته خاص مربوط است به جمله‌ای که در آیه‌ پیش خواندیم ( « و انزلنا الحدیدی فیه بأس شدید و منافع للناس و لیعلم‌ الله من ینصره و رسله بالغیب ») یعنی عملا انحرافی است از آن ، چون این‌ نکته می‌خواهد گوشزد شود عیسی را اختصاصا با حساب جدایی ذکر کرده است .
اسمی از هیچ پیغمبری بعد از ابراهیم حتی موسی - با اینکه یک پیغمبر خیلی‌ بزرگ است - نیامده، همین قدر آمده که " « ثم قفینا علی اثارهم برسلنا " و بعد : " « و قفینا بعیسی بن مریم »" و در قفا قرار دادیم و پشت سر آنها قرار دادیم عیسی بن مریم را . " « و اتیناه الانجیل »" و به او انجیل دادیم ، نازل کردیم " « و جعلنا فی قلوب الذین ابتعوه رأفة و رحمة »" در دل پیروان او رأفت و رحمت قرار دادیم . بعضی گفته‌اند رأفت و رحمت اصلا یک معنا دارد ، همان است که ما در فارسی به آن " مهربانی " و " محبت " می‌گوییم . بعضی می‌گویند فی الجمله فرقی دارد ، مهربانی‌ای که برای دفع شرور باشد " رأفت " گفته می‌شود و مهربانی‌ای که‌ برای جلب خیر باشد " رحمت " . به هر حال مقصود معلوم است . در اینجا لازم است به بخشی از آن نکته‌ای که می‌خواستیم اشاره کنیم و نکردیم اشاره‌ کنیم : حضرت عیسای مسیح بیشتر مبلغ رأفت و رحمت بود . قرآن در عین اینکه‌ می‌گوید همه پیغمبران یک راه را می‌رفتند و یک برنامه را اجرا می‌کردند ، با کمال صراحت این مطلب را ذکر می‌کند که هر پیغمبری مأموریت خاصی‌ داشت ، به این معنا که شما می‌بینید یک

[١] آل‌عمران / . ٦٧