« مقتصد و منهم سابق بالخیرات »" [١] . بعید نیست - همین طور که‌ بعضی مفسرین گفته‌اند - مضمون آن آیه با این آیه یکی باشد. ابتدا این است‌ که ما کتاب را ( قرآن را ) به ارث می‌دهیم به گروهی از مردم که آنها را برگزیده‌ایم ، که در روایات ما آمده است که این آیه دلیل بر این است که‌ همیشه یک گروه برگزیده‌ای که علم قرآن در نزد آنها باشد وجود دارد و این‌ گروه ائمه هستند . از نظر اهل تسنن چنین کسانی ما نداریم که حتی حودشان‌ هم قائل باشند که علم حقیقی قرآن نزد آنهاست . بنابراین یک چنین گروه‌ خاصی ما داریم . پس مردم سه دسته هستند : آنان که به خود ستم کرده‌اند .
اینها همان اصحاب المشئمه هستند . اینجا تعبیر قرآن این است : مردمی که‌ شومی همراه خودشان دارند . قرآن در مسأله " شومی " این معنا را تفسیر کرده که شومی و شئامت برای هیچ کسی در خارج وجودش نیست شئامت هر کسی‌ در اعمال خودش است . " « قالوا انا تطیرنا بکم لئن لم تنتهوا لنرجمنکم‌ و لیسمنکم من عذاب الیم قالوا طائرکم معکم ائن ذکرتم »" [٢] . آیه‌ دیگر " « فاذا جائتهم الحسنة قالوا لنا هذه »" . از موسی و قوم موسی‌ نقل می‌کند وقتی که نیکی و خیری به آنها می‌رسید می‌گفتند این دیگر استحقاق‌ خود ماست " « و این تصبهم سیئة » " احیانا اگر یک بدی به ایشان‌ می‌رسید " « یطیروا بموسی و من معه »" [٣] می‌گفتند از شئامت این‌ موسی و همراهانش است . از آیات قرآن این مطلب کاملا استفاده می‌شود که‌ شومی یعنی شئامت به معنای یک امر ذاتی شخص نیست که بگوییم کسی در سرشتش شوم آفریده شده است ، یا شئامت شخص در امور خارج از وجودش‌ نیست که بگوییم فلان کس برای من شوم است ، این اسب

[١] فاطر / . ٣٢ [٢] یس / ١٨ و . ١٩ [٣] اعراف / . ١٣١