بعضی دیگر از مفسرین به همان ظاهرش گرفته‌اند و آن به نظر ما درست‌تر است . کاذبة یعنی تکذیب کننده ، کسی که بتواند درباره آن دروغی بگوید .
مقصود این است که در ظرف قیامت و در محله قیامت دیگر تکذیب و دروغ‌ گفتنی یعنی دروغگویی وجود ندارد چون در آن وقت حقایق هم مکشوف است ( « فکشفنا عنک غطائک فبصرک الیوم حدید ») [١] . تکذیب مربوط به مرحله‌ دنیا و ظرف دنیاست . در آنجا حتی کافرترین کافرها هم دیگر نمی‌تواند تکذیب کند چون واقع شده. آنجا هر کسی به رأی العین شهود می‌کند و می‌بیند.
" « خافضة رافعة »" پایین برنده است و بالابرنده ، پست کننده است‌ و بلند کننده . یک مصداق واضح از پست کردن و بلند کردن این است که‌ خیلی از بلندهای در دنیا ، آنهایی که در دنیا در مقامات رفیع قرار گرفته‌اند آنجا پستند و خلیی افرادی که در دنیا پست و حقیر و کوچک شمرده‌ می‌شوند آنجا بالا هستند . در آنجا بالاهای دنیا پس خواهند شد و پستهای‌ دنیا بالا خواهند شد . نه مقصود این است که هر بلایی پست می‌شود و هر پستی‌ بالا ، بالاهایی از بالا به پایین خواهند آمد و پایینهایی از پایین به بالا خواهند رفت . البته بدون شک این یک مصداقش است ، ولی همان طور که‌ بسیاری یا همه مفسرین گفته‌اند مقصود این است که تمام شؤون دنیا در آنجا زیر رو می‌شود یعنی اصلا عالم زیر و رو می‌شود ، باطنهایی ظاهر می‌شود و ظاهرهایی باطن . البته آن تعبیر امیرالمؤمنین در مقام امتحانهاست ولی در آنجا هم صادق است : مثل دیگی که وقتی به جوش می‌آید آن چیزهایی که در زیر است رو و

[١] ق / . ٢٢