یعنی چون جنگ نبوده غنیمت نیست " « ولکن الله یسلط رسله علی من یشاء و الله علی کل شی‌ء قدیر »" لکن خدا پیامبرانش را بر هر کس که بخواهد مسلط می‌کند و خدا بر هر چیزی قادر است ، در آیه اول با جمله " « فما او جفتم علیه من خیل و لا رکا »" به مسلمین گفت پس اینجا مسئله ، غنیمت‌ نیست که به همان خصوص سربازها تعلق داشته باشد . " « ما افاء الله علی‌ رسوله من اهل القری فلله »" آنچه که خدا فی‌ء کرد از اهل قراء تعلق دارد به الله . البته معلوم است که الله مصرف کننده نیست ، یعنی فی سبیل‌ الله ، " لله " اینجا یعنی در راه خدا باید مصرف شود ، به عنوان فی‌ سبیل الله باید مصرف شود . به‌اصطلاح عنوان خاص است . " « و رسوله »" و برای پیغمبر ، یعنی باز قسمتی از این اختصاص به پیغمبر پیدا می‌کند که‌ پپیغمبر بر اساس آنچه که خودش صلاح می‌داند - یعنی صلاحدید شخصی پیغمبر - در هر موردی که بخواهد، مصرف می‌کند " « و لذی القربی »" و برای ذوی‌ القربی . در اینجا حتی اهل تسنن هم اعتراف دارند که مقصود از " ذوی‌ القربی " ذوی القربای پیغمبر است ، یعنی کسانی که صداقات بر آنها حرام‌ است . به دلیل اینکه صداقات بر آنها حرام است از اینجا می‌توانند استفاده کنند . " « و الیتامی و المساکین و ابن سبیل »" و برای یتیمها و مسکینها و ابن السبیل‌ها . سپس جمله‌ای است که بعد تفسیر می‌کنم . آنگاه‌ می‌فرماید : " « للفقراء المهاجرین الذین اخرجوا من دیارهم »" فقرای‌ مهاجری که از شهرهایشان خارج شدند . بعد می‌فرماید : " « و الذن تبوء و الدار و الایمان من قبلهم »" و حتی برای انصار که چنین و جنان بودند . بعد می‌فرماید : " « و الذین تبوءو و الدار و الایمان من قبلهم »" و حتی‌ برای انصار که چنین و چنان بوده است . بعد می‌فرماید : " « و الذین جاءو من بعدهم » " و برای کسانی که بعد از این مهاجرین و انصار تا دامنه‌ قیامت بیایند . پس معنایش این است که در نهایت امر مورد مصرف فی‌ء عموم مسلمین هستند . حال چرا فی‌ء به یتامی و مساکین و ابن سبیل و این فقرا و دیگران‌