قرآن - نه به خاطر احساسات و کینه‌توزی ، بلکه در مواردی که رسیدن به‌ هدف انسانی و مشروع و الهی متوقف بر آن است - نه تنها کشتن کافر را اجازه می‌دهد ، کشتن انسان مسلمان را هم اجازه می‌دهد تا چه رسد به خراب‌ کردن یک بارو و چه رسد به کندن چند درخت . پس این دو مسأله نباید با یکدیگر اشتباه شود . از این آیه می‌گذریم .
" « و ما افاء الله علی رسوله منهم »" ، در اسلام از نظر مالی یک " فی‌ء " داریم و یک " غنیمت " ، یعنی مالهایی که از چنگال دشمن بیرون‌ آورده می‌شود بعضی نام " غنیمت " دارد و یک حکم دارد و بعضی نام " فی‌ء " دارد و حکم دیگری دارد . غنیمت عبارت است از آنچه که در میدان‌ جنگ به دست سربازان می‌افتد و به وسیله جنگ گرفته می‌شود . هر چیزی که‌ به وسیله جنگ و به تعبیر قرآن با یورش با اسب و شتر - یعنی آنجا که‌ رسما حمله ، حمله جنگی است - و با زور شمشیر گرفته می‌شود آن را " غنیت‌ " می‌گویند، غنائم جنگی از نظر اسلام به پنح قسمت شرکت داشته‌اند - تقسیم‌ می‌شود ، چهار قسمت میان سربازها - همانهایی که در جنگ شرکت داشته‌اند - تقسیم می‌شود و یک قسمت اختصاص به پیغمبر پیدا می‌کند که خمس است و مصرفش همان مصرف خمسی است که ما می‌دانیم ( « و اعلموا انما غنمتم من‌ شی‌ء فان لله خمسه و للرسول و لذی القربی ») [١].
و اما فی‌ء . فی‌ء عبارت است از اموالی که از کافر حربی به دست می‌آید ولی بدون آنکه زور شمشیر در کار باشد ، یعنی دشمن به شکل دیگری ، مثلا به‌ واسطه رعب و ترسش ، از آنجا رفته است . این را اصطلاحا " فی‌ء " می‌گویند . در فی‌ء ، سربازان شرکت ندارند و در واقع به تعبیری که بعد عرض می‌کنیم که خود قرآن تا آخر سوره این موضوع

[١] انفال / . ٤١