مقربان . این جمله معروف است ، به حدیث هم نسبت داده می‌شود . الان من‌ قطعا نمی‌دانم که این جمله حدیث است یا کلام عرفاست که می‌گویند : " « حسنات الابرار سیئات المقربین » " کارهای نیک ابرار ، گناهان است‌ برای مقربین ، یعنی درجه آنها آنقدر بالا است که کارهایی که برای اینها حسنه و درجه است و اینها را بالا می‌برد برای آنها سیئه است و آنها را پایین می‌آورد . حسنات اینه در درجه گناهان مقربین است . پس معلوم‌ می‌شود فاصله میان سابقون و اصحاب میمنه خیلی زیاد است . حال تعریف " سابقین " چیست ؟ این سابقین ( پیشی گیرندگان ) را چگونه می‌توانیم تعریف کنیم ؟ نمیدانیم چگونه باید تعریف کنیم ولی از خود کلمه " سابق " و از اینکه این کلمه در قرآن در جاهای دیگر هم به‌ کار برده است شاید بشود این را به دست آورد . سابقون کسانی هستند که در همه خیرات پیشی‌گیرندگان هستند . اهل میمنه هم مسلم به خیرات رسیده‌اند ولی بعد از همه رسیده‌اند . اهل میمنه - از آیاتش هم چنین می‌شود استفاده‌ کرد - مردمی هستند که یا در ابتدا اهل گناه بوده‌اند و بعد تائب شده‌اند و یا مردمی هستند که گناه و طاعتشان ، غفلت و تذکشان با یکدیگر بوده ولی‌ در عین حال جانب طاعت و عمل صالج در آنها چربیده است . ولی سابقین و پیشی گیرندگان اصلا مردمی هستند که در این راه همیشه پیشتاز و جلو بوده‌اند اینها افرادی نیستند که یک مدتی در راه دیگر بوده‌اند یا یک حالت‌ نوسانی داشته باشند ، گاهی از این طرف بروند گاهی از آن طرف ولی در نهایت امر بگوییم در راه راست هستند ، نه ، اینها کسانی هستند که در هر کار خیری سابق و مقدم بر دیگران هستند . در آیه‌ای در قرآن داریم که : " « ثم اورثنا الکتاب الذین اصطفینا من عبادنا فمنهم ضالم لنفسه و منهم