مقام پروردگار خودش را بترسد یعنی هیبت مقام پروردگار او را بگیرد ، و تعبیر " مقام " آمده است ، " مقام " یعنی مرتبه ، عظمت : خدا را در مقام الوهیت بشناسد ، عظمت الهی را در مقام خود درک کند . آن وقت آن‌ خوف ، خوف از عقاب خدا نیست ، عظمت الهی است ، که امیرالمؤمنین‌ فرمود : " « عظم الخالق فی انفسهم فصغر ما دونه فی اعینهم » " [١] عظمت الهی در چشمشان جلوه کرده است ، دیگر ماسوای حق هر چه هست ، شامل‌ دنیا و آخرت ، همه در نظرشان کوچک است . تمام دنیا و تمام بهشت و جهنم در نظرشان چیزی نیست ، یعنی آن کسی که مقام پروردگار را به عظمت‌ الهی درک کرد دیگر امکان ندارد چیز دیگری در نظرش بزرگ بیاید .
بطور کلی انسان چنین ساختمانی دارد که بزرگی و کوچکی برایش نسبی است‌ یعنی یک چیز بزرگ است در مقایسه با یک کوچکتر از خودش . همین قدر که‌ آن را با یک شی‌ء بزرگتر مقایسه کند حتی در چشمش کوچک می‌شود . مثلا ای‌ ضبط صوت وقتی که در کنار ضبط صوت کوچکتری هست به نظرتان بزرگ است ، در مقابل یک بزگتر از

[١] نهج البلاغه فیض الاسلام ، خطبه ١٨٤ ( خطبه همام ) .