آنجاست که انسان رابطه مستقیم عملش با پاداشش رادرک می‌کند . دیگر آنجا پاداش و کیفر ، کوچکترین جدایی از عمل ندارد . ( آخرت ) برای‌ انسانها روز ظهور پرداختن خدا به جزای اعمال است . مثالی برایتان عرض‌ کنم که کاملا روشن شود : اشیاء ، یک وجود فی نفسه دارند ، یک وجود برای ما . وجود فی نفسه‌ یعنی اشیاء آن طور که هست . وجود برای ما یعنی ظهورش برای ما . حال این‌ دو آیه دیگر قرآن را توجه بفرمایید . از جمله اصول توحیدی قرآن این است‌ که "« قل الحمد لله الذی لم یتخذ ولدا و لم یکن له شریک فی الملک و لم‌ یکن له ولی من الذل و کبره تکبیرا" [١] "و لم یکن له شریک فی الملک "یعنی خدا در ملک، در مالکیت، در سلطه، در قدرت، شریک و رقیب ندارد یعنی این طور نیست که این ملک تقسیم می‌شود، یک مقدار کمش مال من است‌ آن زیادش مال خداست ، نه، ملکی هم که من دارم در طول ( ملک او ) است.
من دارم ، مال من است ، ولی من و ملکم باز مال او هستیم . از وجهه الهی‌ تمام ملک از اوست ، در عین اینکه مخلوقاتش ملک دارند ولی ملک داشتن‌ انها در طول ملک داشتن اوست . اگر کسی فکر کند که خدا در ملک شریک‌ دارد ، این نوعی شرک است . ولی این ، وجود واقعی و حقیقت مطلب است .
پس این، اعتقاد ایمانی است که هر کسی باید داشته باشد. در عین حال ما می‌بینیم باز قران می‌گوید قیامت که می‌شود خطاب می‌رسد : " « لمن الملک‌ الیوم »" امروز ملک مال کیست ؟ خود جواب می‌دهد : " « لله الواحد القهار »" [٢] از آن خدای یگانه قاهر علی الاطلاق . آیا این دو آیه با

[١] اسراء / . ١١١ [٢] غافر / . ١٦