« قالتا اتینا طائعین »" [١] آن وقت که استوا پیدا کرد ( به آسمان ) ، یعنی سماء و آسمان و این جو فوق را تحت تسلط خود قرار داد در حالی که او دود بود یعنی گاز بود ، در وقتی که او به صورت یک گاز بود ، خدا به این‌ علویات و به زمین گفت بیاید ( یعنی دستوری که من می‌دهم اطاعت کنید ) ، گفتند آمدیم در حالی که مطیع هستیم . معلوم است که آنجا سخن لفظ نیست ، جواب لفظ هم نیست ، امر پرورودگار و قانون الهی را که بدون تخلف عمل‌ می‌کنند ، آن اطاعت آنهاست . آنجا به تعبیر " « طائعین »" آمده است‌ ، اینجا به تعبیر " « یسجدان »" .
فارابی همین فیلسوف معروف اسلامی خود ما - که این روزها خیلی صحبتش‌ بود و هزار و صدمین سالش را جلسه می‌گرفتند - در کتاب فصوص الحکم خودش‌ تعبیر خیلی زیبایی دارد ، می‌گوید : " صلت الساء بدورانها و الارض‌ برججانها و الماء بسیلانه و المطر بهتلانه " آسمان با حرکت خودش دارد نمازش را می‌خواند و زمین با جنبش خودش نمازش را می‌خواند ، آب با جریان خودش عمل نمازش را انجام می‌دهد و باران با آن ریزش خودش نمازش‌ را دارد انجام می‌دهد . در این زمینه ، مولوی شعرهای بسیار خوبی دارد :

معنی الله گفت آن سیبوبه

یولهون فی الحوائج هم لدیه

بعد ذکر می‌کند که تمام ذرات عالم چگونه به درگاه الهی نیاز می‌برند و نماز می‌خوانند و نماز هر موجودی متناسب با مرتبه وجود خودش است ، نماز هر موجود یعنی وظیفه خود را انجام دادن و مطیع امر الهی بودن . آنها مطیع‌ تکوینی هستند و انسان بایداین اطاعت را انتخاب کند ، چون باید انتخاب‌ کند گاهی هم عصیان و تمرد می‌کند . ای انسان ! گیاه و

[١] فصلت / . ١١