اوست . وقتی می‌گوید " منحصرا از آن اوست " یعنی هر چه هم در دیگران‌ است جلوه‌ای است از آنچه که مال اوست ، دیگران هم اسم اسم او هستند . " « یسبح له ما فی السموات و الارض »" سوره از " سبح " شروع شد و به " « یسبح »" ختم می‌شود . " « یسبح له ما فی السموات و الارض »" او را تسبیح و تقدیس می‌کنند ، به قدوسیت می‌خوانند ( هر چه در آسمانها و زمین است ) . ( در اول سوره حدید گفتیم تسبیح به نحو اکمل ملازم است با تحمید ، ینی از هر نقص منزه دانستن ملازم است با او را به هر کمالی‌ متصف کردم . ) هر چه در آسمانها و زمین است ، تمام ذرات زمین و آسمان‌ مسبح ذات پروردگار هستند ، حال به چه معنا ذات پروردگار را تسبیح‌ می‌کنند ، مکرر درباره آن بحث کرده‌ایم . " « و هو العزیز الحکیم »" اوست عزیز حکیم . " عزیز " اگر به‌ معنای همان غالب قاهر باشد ، وقتی که با حکیم توأم می‌شود نظیر آنجاست‌ که " ملک " با " قدوس " توأم می‌شود ، یعنی یک وقت عزتی است که‌ حکمت ندارد ، فقط عزت است ، این ، هرچ و مرج و گزافه‌کاری از آب در می‌آید ، یعنی اگر قدرت و عزت از حکمت جدا شود هرج و مرج و گزاف‌کاری‌ از آب در می‌آید . ولی خدای متعال آن عزت علی الاطلاق و آن عزیز علی الاطلاق‌ است که در همان حال حکیم علی الاطلاق است : " « و هو العزیز الحکیم »" اوست عزیز حکیم . و صلی الله علی محمد و اله الطاهرین . باسمک العظیم الاعظم الاعز الاجل الاکر یا الله . . . خدایا دلهای ما را به نور ایمان منور بگردان ، قلبهای ما را مرکز تجلی انوار قرآن قرار بده‌ ، ما را به معرفت خودت و اسماء حسنای خودت آشنا بفرما ، انورا محبت و معرفت خودت را در قلبهای ما بتابان . . .