دیگری در این دنیا وجوددارد که آن کم و کسریها را اصلاح می‌کند ، نظیر همانچه ما در بدن خودمان می‌بینیم . اگر جایی از بدن ما زخم شود پشت سرش‌ این دستگاه شروع می‌کند به کار کردن و آن نسجهایی را که از بین رفته از نو می‌سازد ، و الا اگر چنین نبود ، کسی در دنیا نمی‌توانست زندگی کند ، یعنی‌ اگر یک زخم کوچک در یک جای بدن انسان پیدا می‌شد تا آخر عمر او همراه‌ وی بود ، مثل بعضی افراد که برخی بیماریها پیدا می‌کند و تا آخر عمر همراهشان است . مثلا بیماری قند اگر شدید باشد دیر التیام پیدا می‌کند .
حال انسان حساب کند که اگر خدا بدن رااین طور نساخته بود که فورا جبران‌ کند ، چنانچه دستش به اندازه سر سوزن زخم می‌شد ، تار آخر عمر همان زخم‌ به همان حال بود و باز بود و خون می‌آمد .
خدای متعال جبار است به معنی اینکه جبران کننده است و این حالت‌ جبرانی کنندگی - حال اگر انسان را در نظر بگیریم - در جمیع شؤون زندگی‌ انسان هست . خود قبول توبه مظهر جباریت خداوند است . گناه به منزله‌ شکستگی در روح انسان است ، به منزله قطعه قطعه شدن و پاره شدن روح انسان‌ است . اگر بنا بود یک چیز همین قدر که شکست برای همیشه شکسته باقی‌ بماند ، خیلی کارها زار بود . ولی همین قدر که انسان به درگاه الهی برود و توبه و استغفار کند خدای متعال به آن لطف خودش ، به آن جباریتی که‌ دارد اصلاحش می‌کند ، از نو رفویش می‌کند مثل فرشی که سوراخ شده باشد ، بعد رفوگر ماهر بیاید آن را دقیق رفو کند بشود " التائبمن اللذنب کمن لا ذنب له " [١] .
معنای دیگر " جباریت " همان قهاریت است ، یعنی قدرت محض ،

[١] اصول کافی جلد ٤ ، باب توبه ، حدیث . ١٠