باشد خدا او را موجود می‌کند و هر کمال وجودی‌ای که امکان آن را داشته باشد که به او داده شود ، خداوند به او می‌دهد . وجود مساوی با رحمت است . رحمانیت پروردگار به سراسر عالم گسترده است ، یعنی اصلا سراسر عالم‌ نیست مگر مظهر رحمانیت پروردگار ، آن کافر کافر هم از رحمت رحمانیه‌ پروردگار بهره‌مند است ، ولی یک نوع رحمتها هست که مقدماتش را انسان‌ باید اکتساب کند . این رحمت جز از طریق اکتساب ، نازل شدنی نیست . این رحمت را باید به کسب ( یعنی با کسب لیاقت ) نازل کرد . آن کدام‌ رحمت است ؟ آن رحمتهایی که در قرآن از آنها زیاد یاد می‌شود که نقطه‌ مقابلش نقمت است . در آنجا نقطه مقابل نقمت نیست ، ولی در اینجا نقطه مقابل حتما نقمت است ، یعنی انسانهای مؤمن ، فرد مؤمن یا جامعه‌ای‌ که به لوازم ایمانش یعنی به وظیفه خودش عمل می‌کند ، در اثر عمل صالح ، خداوند عالم یک نوع تفضلاتی به بندگان می‌کند ، آن تفضلاتی را که نتیجه‌ اعمال شایسته است " رحمت رحیمه " می‌گویند . رحمت رحمانیه هیچ به عمل و صلاح بنده ارتباط ندارد ، ولی رحمت رحیمیه‌ فقط و فقط بستگی دارد به صلاحیت و اعمال صالح بنده و به لیاقتی که بنده‌ برای خود کسب می‌کند ، و لهذا قرآن در مواردی این مطلب را بیان می‌کند که‌ گاهی مردم میان رحمت رحیمیه و رحمت رحمانیه اشتباه می‌کنند ، مثلا - این‌ در بعضی آیات قران هست - می‌بینید خداوند به یک نفر آدم کافر یا فاسق‌ ثروت زیادی داد ، تعجب می‌کنند ، خیال می‌کنند ثروت زیاد از نوع رحمت‌ رحیمیه است یعنی از نوع آن رحمتهایی است که انسان را به خدا نزدیک‌ می‌کند ، از نوع رحمتهایی که واقعا سعادت است . می‌گویند خدا چرا چنین‌ می‌کند ؟ فکر نمی‌کند که آن رحمتی که تفضل الهی و مربوط به شایستگی انسان‌