هر چه باشد بالأخره متناهی و محدود است ، ولی گفته می‌شود . اما بعد عرض‌ می‌کنیم که بعضی از صفات است که درباره غیر پروردگار گفته نمی‌شود . در میان اسماء ، یک اسم که گذشته از اینکه خاصیت معنی خودش را در مورد پروردگار دارد ، علم هم هست ، یعنی اسم خاص است و جنبه نامگذاری هم در آن هست ، و آن اسم " الله است . ولی " الله " اسم شخصی و فردی است‌ . " الله " یعنی ذات مستجمع جمیع کمالات . هر اسمی از اسمهای دیگر یک‌ شأن از شؤون پروردگار را بیان می‌کند . " عالم " وقتی که می‌گوییم ، آن‌ شأن را می‌گوید که بر همه چیز آگاه است . " قادر " وقتی که می‌گوییم ، آن شأن را می‌گوید که بر همه چیز تواناست . " مرید " اگر می‌گوییم ، آن‌ شأن را می‌گوید که هر کاری از او به حسب اراده و خواست و اختیار صادر می‌شود نه به جبر و نه به طبع . " حی " اگر می‌گوییم یعنی حقیقتی است‌ زنده نه حقیقتی مرده . همین طور سمیع ، بصیر و . . . اما وقتی می‌گوییم " الله " یعنی ذاتی که جمیع کمالات در او جمع است . حافظ می‌گوید :

شرح مجموعه گل مرغ سحر داند و بس

که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست

اعتراضش را فیلسوفان است ، می‌گوید امکان ندارد یک فیلسوف بتواند ذات مستجمع جمیع کمالات را درست بشناسد و درک کند مگر آن کسی که از طریق عبودیت و معرفت جلو آمده باشد و از طریق تزکیه نفس مرغ سحر شده‌ باشد ، المستغفرین بالاسحار ، آنهایی که در سحرها با خدا راز و نیاز دارند که از ناحیه خود خدا معرفت خدا به آنها موهبت می‌شود .

ای که از دفتر عقل آیت عشق آموزی

ترسم این نکته به تحقیق ندانی دانست