به وجود بیاورند. دیدنیها را که ما چشم داریم و می‌بینیم، حال یا چشم مسلح‌ یا غیر مسلح ، دیگر احتیاجی به پیغمبران نیست . پیغمبران نیامده‌اند برای‌ اینکه ما را به " شهادت " آگاه کنند ، چون وسیله آن در اختیار ما هست‌ . کاری که " علم " می‌کند و علوم بشری انجام می‌دهد چیست ؟ انسان را به‌ شهادت آگاه می‌کند . عالم شهادت منطقه علم و علوم است ، غیب منطقه‌ ایمان است ، البته این که می‌گوییم " غیب منطقه ایمان است " نه این‌ است که عقل به هیچ وجه به آن راه ندارد ، عقل هم که راه دارد با استدلال‌ راه پیدا می‌کند . پیغمبران می‌آیند علق مردم را ارشاد می‌کنند ، تذکر می‌دهند ، یادآوری می‌کنند و از راه عقل هم مردم را مؤمن می‌کنند ولی عقل‌ غیر از علم به معنای تجربه و احساس است . پس در واقع " « عالم الغیب‌ و الشهادش »" ( یعنی ) ذات پروردگار آگاه است بر نهان ، آنچه منطقه ، منطقه ایمان است ، و بر شهادت و آنچه که منطقه ، منطقه حس و احساس و علوم است ، منطقه‌ای که بشرهم با پای خودش می‌تواند به آن منطقه برود ، ولی غیب و شهادت ، هر دو برای پروردگار علی السویه است ، او دانا و آگاه است هم بر غیب و هم بر شهادت . اسماء پروردگار - همین طور که عرض کردم - به معنی نامگذاری نیست ، اسم خدا به معنی نامگذاری نیست ، چون اسم نامگذاری قراردادی است ، هر اسمی را روی هر چیزی می‌شود گذاشت ، آن دیگر قرار داد است ، لازم نیست‌ معنی آن اسم واقعا در این شخص صدق کند . مثلا اگر اسم کسی را گذاشتند " حسن " ( حسن یعنی نیکو ، زیبا ) ممکن است او واقعا هم حسن و نیکو و زیبا باشد ، و ممکن است زشت‌ترین افراد باشد ، کسی نمی‌تواند ایراد بگیرد ، می‌گویند نامگذاری است و در نامگذاری این حرفها نیست ، مثل فامیلهایی‌ است که افراد روی خودشان می‌گذارند . البته فامیلها خوب انتخاب می‌شود و باید هم خوب انتخاب