می‌خواهد با همین مسأله " « نسوا الله فانسیهم انفسهم »" مسیر بهشت و جهنم را مشخص کند : یا انسان خود را و خدای خود را می‌شناسد و برای خود کار می‌کند که مسیرش ( به سوی ) بهشت است ، یا خودش را فراموش می‌کند و نه برای خود ، برای غیر خود ( کار می‌کند ) و خود را همیشه ضعیف و لاغر و محتاج نگه می‌دارد ، اینها اصحاب النار هستند .
اینها موعظه قرآن است ، مواعظی که واقعا لحن آیات به قدر مؤثر و کوبنده و نافذ است که اگر کسی به اصطلاح دلی داشته باشد محال و ممتنع‌ است که متأثر نشود . به همین مناسبت است که بعد فورا ( جمله‌ای )

چه دلهای قسی‌ای که باز هم متأثر نمی‌شوند ! می‌فرماید : " « لو انزلنا هذا القران علی جبل لرأیته خاشعا متصدعا من‌ خشیة الله »" اگر ما این قرآن را بر کوه نازل می‌کردیم ، این قرآنی که‌ بر بشر نازل شده است ( مقصود از " نزول " این نیست که مثلا کتابچه‌ای‌ را بیاورند به دست بشر بدهند بگویند این کتابچه را اگر روی کوه‌ می‌گذاشتیم چنین می‌شد ، نه ، قرآن کلام خداست و حضرت امیر می‌فرماید خداوند متعال در کتاب خودش تجلی کرده، فعل خداست، قرآن تجلی خداست بر بشریت) اگر خدا همین تجلی‌ای که به وسیله قرآن بر بشر کرد بر کوه می‌کرد ( « فلما تجلی ربه للجبل جعله دکا و خر موسی صعقا غ) [١] ، چون کوه هم در عالم خودش شعوری دارد ، منتها تجلی به کوه یک شکل است ، تجلی به انسان‌ شکل دیگری است ) اگر این تجلی‌ای که خدا بر انسانها کرده است بر کوه‌ می‌کرد ، کوه پاره‌پاره می‌شد. بعد می‌فرماید اینها مثل است که برایتان بیان‌ می‌کنیم برای اینکه از این مثالها حقیقت را دریابید. "

[١] اعراف / . ١٤٣