یک سلسله تصادفات رخ داده که ما پیدا شده‌ایم ، حالا که پیدا شده‌ایم چند صباحی اینجا هستیم ، پس ببینیم مثلا چه راهی را در پیش بگیریم که از لذات بیشتری کامیاب شویم ، چنین کسی خودش را فراموش کرده و خودش‌ راگم کرده و نتیجه این است که یک عمر تلاش می‌کند و خیال می‌کند برای‌ خودش تلاش کرده ، نمی‌فهمد که برای " ناخود " تلاش کرده است . زمانی‌ خودش را می‌بیند " « و لقد جئتمونا فرادی کما خلقنا کم اول مرش »" [١] می‌بیند دستش خالی خالی است ، تمام کارهایی که کرده هیچ چیزش برای این‌ خود واقعی‌اش نیست .
مولوی نشبیه بسیار عالی‌ای می‌کند ، چنین شخصی را تشبیه می‌کند به کسی که‌ زمینی دارد و می‌خواهد آن را بسازد . زحمت می‌کشد ، آجر می‌برد ، بنا و عمله می‌برد ، لوازم می‌برد ، پول خرج می‌کند و آنجا را حسابی می‌سازد . ولی‌ وقتی که می‌خواهد اسباب کشی کند می‌فهمد که خانه را روی زمین همسایه ساخته‌ و زمین خودش لخت و عور مانده است . آن ساعتی که می‌خواهد منتقل شود می‌بیند آن جایی که کار کرده مربوط به او نیست ، مال کس دیگر بوده و زمین خودش بایر باقی مانده است . می‌گوید :

در زمین دیگران خانه مکن

کار خود کن کار بیگانه مکن

کیست بیگانه ، تن خاکی تو

کز برای اوست غمناکی او

تا تو تن را چرب و شیرین می‌دهی

گوهر جان را نیابی فربهی

تو همواره می‌خواهی به تن لقمه برسانی ، جان راگرسنه نگه داشته‌ای ، دائما تن را سیر می‌کنی . آن را لاغر نگه داشته‌ای ، این را چاق می‌کنی .

گر میان مشک تن را جا شود

وقت مردن گند آن پیدا شود

[١] انعام / . ٩٤