داشته باشند به شرط اینکه با دشمنان مسلمین همکاری نکنند و اگر با خود مسلمین همکاری کنند از مزایای دیگری هم برخوردار خواهند بود ، و بعد یهود خیانت کردند و حتی در جریانی تصمیم گرفتند که پیغمبر اکرم را بکشند و با منافقینی که در داخل مسلمین بودند همکاری و همدستی داشتند و بعد از این‌ بود که پیغمبر اکرم تصمیم گرفت که اینها را به کلی از آنجا اخراج کند ، و اساسا با بودن یهود در اطراف مدینه - و بلکه حتی در جزیرش العرب - امکان اینکه اسلام بتواند به هدفهای خودش بردی نبود ، نه صرف اصل بودن‌ یهود ، بلکه بودن یهودیها بعلاوه کارهای یهودیگری ، چون آن کارهای‌ یهودیگری از آنها جدا نمی‌شود . مسلمین حرکت کردند ، البته نه به یک صورت جنگی ، و چون از مدینه تا قلعه بنی‌النضیر فاصله‌ای نبود پیاده رفتند و تنها خود رسول اکرم بودند که‌ بعضی گفته‌اند سوار بر یک شتر بودند و بعضی گفته‌اند سوار بر یک الاغ ، و در حقیقت جنگی هم صورت نگرفت . البته مؤمنین رفتند برای تصرف قلاع‌ آنها ، و آنها بالأخره خودشان با دست خودشان قلعه‌ها و خانه‌های خودشان را خراب می‌کردند که به دست مسلمین نیفتد . برخورد مختصری هم میان آنها و مسلمین رخ داد . مقداری از درختهای خرمای آنها را مسلمین بریدند و قطع‌ کردند . این امر ، هم برای بعضی از مسلمین سؤال به وجود آورد و هم مورد اعتراض یهودیها واقع شد . یهودیها به پیغمبر اکرم گفتند شما که همیشه از فساد در زمین نهی می‌کنی ! و بریدن این نخلها خودش فساد در زمین است . بعضی از مسلمین هم ، البته ذکر نشده است که حرفی زده و اعتراضی کرده‌ باشند ، ولی برای آنها هم این کار مقداری گران آمده بود . آیه نازل شد و این عمل را امضا و تصحیح کرد . می‌فرماید : " « ما قطعتم من لینة او ترکتموها قائمة علی اصولها فباذن الله »" آنچه از این درختهای خرما بریده‌اید و آنچه بجا