صورت عالم آفریده شده است و عالم بر صورت انسان . انسان یک جهان‌ کوچک است و جهان یک انسان بزرگ ، یعنی تمام جهان ، تمام عالم خلقت‌ مثل یک انسان است . چنین معتقدند که همین طور که یک انسان راست دارد و چپ - البته نمی‌خواهیم بگوییم اندام عالم به شکل انسان است که همه‌ عالم را به شکل انسان ساخته‌اند ، برایش سر و بینی و چشم ساخته‌اند ، مقصود اعضای ظاهری نیست یعنی به اصطلاح در کمالات - معتقدند که عالم هم‌ مانند یک انسان نیم راست و نیم چپ دارد و کأنه قلب دارد یعنی مجموع‌ عوالم این جور است ، عالمی ما داریم که عالم ملائکهاست ، عالم ملائکه‌ای‌ که خیر و رحمت نازل می‌کنند ، ملائکه‌ای که حسنات را می‌نویسند که در قرآن‌ از اینها زیاد یاد شده‌است ، اصطلاحا می‌گویند " عالم ملکوتعلیا " ، عالم‌ دیگری وجود دارد که آن عالم هم عالم ملکوت است یعنی از تیپ عالم ماده‌ نیست ولی آن را " عالم ملکوت سفلی " یا " عالم شیاطین " می‌گویند که‌ وسوسه‌ها از یک نظر مال آنجاست یا حتی ممکن است شامل حال آن ملائکه‌ای هم‌ که بدیها را ثبت می‌کنند بشود . انسان تا در دنیا هست در وسط دو عالم‌ قرار گرفته : ملکوت بالا ، ملکوت اسفل ، ملکوتی که راهش به طرف بهشت‌ است و ملکوتی که راه انسان به طرف پایین و جهنم است ، و خود انسان تا وقتی که در این عالم هست در میان این دو عالم قرار گرفته یا به تعبیر دیگر کأنه در یک طرف انسان عالمی است که عالم خیر ، سعادت ، بهشت - هر نامی می‌خواهد رویش بگذارید - قرار گرفته و در طرف دیگر این عالمی که‌ ما الان در آن هستیم عالم دیگری است که شر و عذاب و بدبختی و نتایج‌ اعمال بد در آنجاست : " « کلا ان کتاب الابرار غ