مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٥ - مفسّران در تفسير آيه مثل اقوالى دارند

خود بيابند با خود مى‌برند. حتّى گاهى به قدرى شديد است كه مى‌تواند انسان را از روى زمين بلند كند. بلكه گاهى گردباد با استخر آبى برخورد مى‌كند و تمام آب استخر و ماهى‌هاى آن را به جاى ديگرى منتقل مى‌كند؛ به گونه‌اى كه بعضى تصوّر مى‌كنند اين ماهى‌ها از آسمان آمده است.

سؤال: آتش كه همراه اين گردباد است و باغ را به آتش مى‌كشاند، چگونه به وجود مى‌آيد؟

در پاسخ به اين سؤال اقوال متعدّدى ذكر شده است:

الف- عدّه‌اى بر اين عقيده هستند كه گردباد از خود آتشى ندارد و آتش آن از صاعقه است. بنابراين، نخست صاعقه باغ را به آتش مى‌كشد و تبديل به خاكستر مى‌كند؛ سپس گردباد، خاكستر آن را پراكنده مى‌سازد.

ب- عدّه ديگر برآنند كه گردباد از شعله آتشى عبور مى‌كند و شعله‌اى همراه خود برمى‌دارد؛ سپس در هنگام برخورد با باغ، آن را به آتش كشانده، باغ را نابود مى‌سازد.

ج- بعضى نيز مى‌گويند، اين گردباد، باد طبيعى نيست، بلكه همانند «باد سموم» [١] است كه مانند آتش داراى حرارت سوزانى است؛ به گونه‌اى كه هر چه بر سر راه او باشد به آتش كشانده، آن را نابود مى‌سازد.

«كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ» خداوند در پايان آيه، هدف از بيان مثل را تفكّر و تعقّل مى‌شناسد. براساس اين آيه شريفه، بايد انسان همواره خود را به خداى خويش بسپارد و معتقد باشد كه عبادات و طاعات او شايسته مقام پروردگار نيست و هر چه از خداوند بدو رسيده است، سراسر لطف و

[١]- اين نوع بادها، بيشتر در سرزمين عربستان مى‌وزد و آن قدر خطرناك است كه به هنگام وزش، كسانى كه در مسير آن قرار دارند، سر و صورت خود را مى‌پوشانند و روى زمين مى‌خوابند تا باد عبور كند؛ سپس به راه خود ادامه مى‌دهند.