مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٠ - دو سئوال مهم درباره دعا

يعنى اگر همه مردم به قوانين الهى عمل كنند و وجوهات شرعى خود را بپردازند، گرسنه‌اى يافت نخواهد شد. و اگر اكنون گرسنگان و برهنگان و فقرايى در سطح جامعه ديده مى‌شوند، به خاطر نافرمانى و سرپيچى ثروتمندان از دستورات الهى و نپرداختن وجوه شرعيّه است بنابراين، در جامعه امام زمانى، نه گرسنه‌اى يافت مى‌شود؛ نه برهنه‌اى وجود دارد؛ نه فقير و نيازمندى خواهد بود، و نه بدهكارِ وامانده‌اى مى‌يابيد و دعا در رفع اين گرفتارى‌ها دور از اجابت نيست.

سئوال دوم: يكى از اعمال شبهاى پرفضيلت و با ارزش‌ «قدر» مراسم قرآن بر سر نهادن است مگر نه اينكه قرآن بسان نسخه طبيب پيام‌آور شفاى مرض‌هاست؛ همان گونه كه در آيه ٨٢ سوره اسراء نيز مى‌خوانيم: «و نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ»؛ و از قرآن، آنچه شفا و رحمت است براى مؤمنان، نازل مى‌كنيم.

بنابراين قرآن همچون نسخه طبيب، در صورتى شفابخش است كه به آن عمل شود، پس چرا به ما دستور داده‌اند تا در شب‌هاى قدر به هنگام دعا كردن قران را بر سر بگذاريم؟

پاسخ: قرآن دو جنبه دارد و نسخه طبيب يك جنبه. از آن جا كه قرآن مجيد كلام خداوند است، از طرفى، الفاظ آن نيز ذاتاً مقدّس است. به همين جهت، مسلمانان معتقدند كه بدون وضو نبايد الفاظ قرآن را لمس كرد؛ و از طرف ديگر، محتوا و مضمون آن نيز مقدّس مى‌باشد. از اين رو، قرآن را «ثقل اكبر» و اهل‌بيت عليهم السلام را «ثقل اصغر» معرّفى كرده‌اند. بنابراين، مقايسه قرآن مجيد با نسخه طبيب نادرست است. البته خود اين عمل (قرآن بر سر نهادن) پيام‌هايى دارد: از جهت ظاهر، بايد بياموزيم كه نبايد قرآن را زير دست و پا قرار دهيم و از جهت باطن و محتوا، به ما مى‌آموزد كه بايد اين كتاب آسمانى را سرلوحه اعمال خود قرار دهيم و به قوانين و دستورات آن پيوسته عمل نماييم و احكام آن را به فراموشى نسپاريم.