مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٤ - عالىترين نمونه انفاق در قرآن

نيست، بلكه مضمون روايتى است از ششمين پيشواى شيعيان جهان، حضرت امام صادق عليه السلام؛ به اين روايت توجّه كنيد:

محمّد بن مسلم، يكى از اصحاب عاليقدر امام ششم، از آن حضرت نقل مى‌كند كه فرمودند: «انَّ اللّهَ عَزَّوَ جَلَّ فَرَضَ لِلْفُقَراءِ فى مالِ الاغْنياء ما يَسعُهُمْ وَ لَوْ عَلِمَ انَّ ذلِكَ لا يَسْعُهُمْ لَزادَهُمْ، انَّهُمْ لَمْ يُؤتَوا مِنْ قِبَلِ فَريضَةِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ، وَلكِنْ اوتُوا مِنْ مَنْعِ مَنْ مَنَعَهُمْ حَقَّهُمْ لا مِمّا فَرَضَ اللّهُ لَهُمْ، وَ لَوْ انَّ النّاس ادّوا حُقُوقَهُمْ لَكانُوا عايِشينَ بِخَيْرِ» خداوند- عزيز و جليل- در مال ثروتمندان براى فقرا و نيازمندان مقدار حقّى قرار داده است كه براى آنان كفايت مى‌كند (يعنى اگر ثروتمندان حقوق واجب الهى خود را بپردازند، نيازمندان بى نياز مى‌شوند) و اگر آنچه را بر ثروتمندان واجب كرده است، براى رفع نياز فقرا كافى نبود، خداوند آن را بيشتر مى‌كرد. (يعنى اگر خمس و زكات از همه آنانى كه برايشان واجب شده است گرفته شود و در مصارفش صرف شود، فقيرى باقى نخواهد ماند). فقر فقرا از ناحيه نقصى در قانون الهى نيست، بلكه از ناحيه خوددارى ثروتمندان از پرداخت حقوق واجب شده بر آنان است و اگر ثروتمندان حقوق واجب شده خود را بپردازند، [نه تنها فقر از جامعه رخت بر مى‌بندد، بلكه‌] تمام مردم در آرامش زندگى خواهند كرد. [١]

اگر در جامعه فقر وجود داشته باشد، تنها فقير متضرّر نمى‌گردد، بلكه كلّ جامعه آسيب مى‌بيند؛ چه، فقر ريشه بسيارى از گناهان از جمله: دزدى، كارهاى خلاف عفّت و ... مى‌باشد.

در روايتى ديگر از امام صادق عليه السلام آمده است: «وَ لَوْ انّ النّاسَ ادّوُا زَكاةَ

[١]- وسائل الشّيعه، جلد ٦، ابواب ما تجب فيه الزكاة، باب ١، حديث ٢ و نيز «من لا يحضره الفقيه»، جلد ٢، ابواب الزكاة، باب ١ (علة وجوب الزكاة)، حديث ٤ و نيز «كافى»، جلد ٣، «كتاب الزكاة» باب فرض الزكاة، حديث اوّل.