راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢١٥ - مقام زهد

انحراف از مسِیر

باِید به مقام زهد برسِیم که کارمان براِی خدا باشد و امام زمان؟عج؟ را از خودمان راضِی کنِیم و شرمنده اِیشان نباشِیم. تا زمانِی که در اِین مسِیر قدم برمِی‌دارِیم، خوشا بحالمان و خوش باشِیم اما اگر مسِیر خداِیِی را کنار گذاشتِیم و نتوانستِیم به آنچه خداوند فرموده عمل کنِیم، مشکلات زِیاد مِی‌شود و انسان در مسِیر انحراف قرار مِی‌گِیرد. انحراف ِیک‌باره پدِید نمِی‌آِید بلکه آرام‌آرام انسان به فساد کشِیده مِی‌شود. کسانِی که منحرف شده‌اند از روز اول منحرف نبودند.

استفاده از دنِیا

معناِی زهد اِین نِیست که انسان، دنِیا را ترک کند. برخِی زهد را به اِین معنا مِی‌گِیرند که دنِیا را باِید ترک کرد، گوشه‌نشِینِی کرد و فقط مسِیر دعا، ذکر و سجده را در پِیش گرفت.

همان‌گونه که در رواِیات آمده، دنِیا مانند آتش است. گرمِی زمستان به‌وسِیله آتش فراهم مِی‌شود و غذا با آتش تهِیه مِی‌شود. آتش نعمت بزرگِی از طرف خداوند است اما باِید مراقب بود که با آتش، بازِی نکرد بلکه باِید با دقت از آن استفاده نمود.

اگر از اجاق درست استفاده نشود ممکن است خانه را به آتش بکشد. بر اثر آتش‌سوزِی، ‌خانه‌ها، خودرو‌ها و بازارهاِی زِیادِی سوخته‌اند و نابود شده‌اند. با آتش نباِید شوخِی کرد، اگر بچه‌اِی با آتش، بازِی کند، ممکن است خود را بسوزاند. دنِیا شبِیه آتش است؛ پس باِید از دنِیا