راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٦٦ - خودسازی حاج شیخ عباس قمی رحمه الله

اِین‌که ادله را دِیدند اگر دلِیل صحِیحِی است، تشکر مِی‌کنند.

اگر در برخورد با اشکال صحِیح شاگرد مِی‌گوِیِید: «احسنت! آفرِین! تشکر مِی‌کنم. اشکال شما خِیلِی خوب بود»، عمل شما عمل متواضعانه است اما اگر از اول تا آخر، هر کس اشکال مِی‌کند مِی‌گوِیِید که نفهمِیدِی و چنِین‌وچنان، اِین عمل، بوِی تکبر مِی‌دهد. باِید انسان در برخورد با مسائل و اشکالاتِی که متوجه انسان مِی‌شود، تابع حق باشد.

اعتراف به اشتباه

ِیکِی از چِیزهاِیِی که باعث مِی‌شود انسان، عمل متواضعانه انجام دهد، هرچند که در ذهن انسان سخت باشد، اعتراف به اشتباه است؛ لذا باِید تمام سازمان‌هاِی مملکت، دولت، وزرا، وکلا و تمام مردم، مسئولِیت اشتباه خود را بپذِیرند. انسان، محل خطاست و معصوم نِیست. انسان ممکن است اشتباه کند اما مهم اِین است که به ‌اشتباه خود اعتراف کند. انسان در هر بُعدِی که حرکت مِی‌کند ممکن است اشتباه کند، اگر به اشتباه خود اعتراف کند، عمل متواضعانه‌اِی است که باعث تهذِیب نفس مِی‌شود و دِیگران هم ِیاد مِی‌گِیرند.

مرحوم امام قدّس سرّهگاهِی مِی‌گفت: «من اشتباه کردم».١ چه اشکالِی دارد وزِیرِی بگوِید: «من اِین کار را انجام دادم و اشتباه کردم، اشتباه خود را جبران مِی‌کنم»؟

١ . صحِیفه امام، ج ١٦، ٣٥٠؛ ج ١٨، ص ٢٤١.