راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٩٩ - شیوه برخورد با مشکلات

وجل عليها»؛١ شکر هر نعمتِی هرچند بزرگ باشد، آن است که خداوند را براِی آن ستاِیش کنِی.

نخستِین وظِیفه‌ ما شکر زبانِی است؛ ِیعنِی با زبان، خداوند را شکر کنِیم؛ ‌بعد از نماز سر را به سجده بگذارِیم و بگوِیِیم: «شکراً لله»‌، «اشکر الله علِی نعمائه».

گاهِی غفلت کرده و توجه ندارِیم؛ به دکان مِیوه‌فروشِی ِیا نانواِیِی که مِی‌روِیم، چون وسِیله ارتزاق ما را فراهم کرده، تشکر مِی‌کنِیم ولِی توجه وِیژه‌اِی لازم است که اِین نان ِیا مِیوه را خداوند متعال آفرِیده است. اگر خداوند لطف نمِی‌کرد، اِین گندم به وجود نمِی‌آمد. هرچند که مردم، واسطه رسِیدن نعمت هستند اما علة العلل خداوند است. اگر خشکسالِی شود، نان و مِیوه هم کمِیاب مِی‌شود.

باِید شاکر نعمت خداوند باشِیم اما نکته ظرِیف اِین است که شکر باِید همراه با تفکر باشد. در مقام شکر علاوه بر تشکر از مخلوق باِید شاکر پروردگار هم باشِیم؛ زِیرا حتِی نفَسِی که مِی‌کشِیم هم به اراده خداوند است. علتِی وجود ندارد که از الطاف خداوند نباشد؛ بنابراِین هر لحظه باِید شاکر نعمت‌هاِی خداوند باشِیم.

اِین‌که توصِیه شده است در هر کارِی «بسم الله» و «الحمد لله» بگوِیِیم براِی اِین است که از خداوند غافل نباشِیم و بدانِیم که همه چِیز متعلق به خداوند است.

١ . الكافي، ج٢، ص٩٥.