راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٥٥ - شکر مداوم

محاسبه نفس

باِید محاسبه کرد. همان‌گونه که گاهِی بدهکارِی و طلب خود را با دقت مِی‌نوِیسِی که ِیادت نرود، روزِی هم چنِین محاسبه‌اِی کن. اگر به علمت عمل نکنِی از آن جاهل، خِیلِی پست‌ترِی؛ زِیرا آن جاهل بِیچاره نمِی‌داند و عمل نمِی‌کند اما تو مِی‌دانِی و عمل نمِی‌کنِی.

مقدارِی حساب‌وکتاب کنِیم؛ من مسائل نماز را مِی‌دانم، نماز اول وقت و رواِیاتش را مِی‌دانم، راجع به اهمِیت نماز آِیات زِیادِی را بلد هستم؛ اما آِیا به نماز اهمِیت مِی‌دهم؟ به نماز جماعت اهمِیت مِی‌دهم؟ آِیا به حضور قلب، اخلاص و قصد قربت اهمِیت مِی‌دهم؟ اگر صددرصد اهمِیت مِی‌دهم، خوشا به حالم اما اگر اِین‌گونه نِیست واِی به حالم؛ زِیرا جاهل، آِیه و رواِیت را نمِی‌داند و هِیچ‌ چِیزِی بلد نِیست. اگر به نماز اهمِیت ندهد مِی‌گوِیند که جاهل است ولِی من چند عقاب دارم. اِین عقاب براِی اِین است که مِی‌دانستم و آِیه را مِی‌خواندم.

علم نباِید باعث عجب انسان شود. هرگاه علم باعث عجب شود، علامت هلاکت انسان است. اگر عالم شدِی و متواضع‌تر شدِی، خودت را کوچک‌تر کردِی، به فقرا بِیشتر رسِیدگِی کردِی و کارهاِی خوب کردِی نجات مِی‌ِیابِی.

پذِیرش اشتباه، سِیره بزرگان

برخِی از افراد، تابع دلِیل هستند، زمانِی که مقدارِی با آن‌ها صحبت شود، نرم مِی‌شوند و مِی‌پذِیرند. آِیت‌الله العظمِی بروجردِی رحمه الله گاهِی