راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢٠٩ - علما و مقام رضا

رکن دوم: توقع بنده از خوِیشتن

کسِی که مقام رضا دارد، تلاش مِی‌کند که به خداوند نزدِیک شود تا رضاِی پروردگار را کسب کند. روزِی امام سجاد ٧ نماز مِی‌خواند و عبا از دوشش افتاد. کسِی به امام عرض کرد: عبا از روِی دوش شما افتاد و توجهِی نکردِید. حضرت فرمود: کسِی که با خداِی خودش صحبت مِی‌کند باِید توجه به خداوند داشته باشد و خود را مشغول کار دِیگرِی نکند.

ابتلائات باِید براِی انسان، فرصت باشد؛‌ با غنِیمت‌ شمردن ابتلائات مِی‌توان به تکامل معنوِی و علمِی رسِید. بچه‌هاِیِی که همه چِیز براِیشان فراهم است و هِیچ نقصِی در زندگِی آنان نِیست، به جاِیِی نمِی‌رسند؛ زِیرا وقتِی ابتلائِی ندارند، سرشان به سنگ نمِی‌خورد و متوجه مشکلات نمِی‌شوند. اما کسِی که در مقابل مشکلات مِی‌اِیستد، روش حل مشکلات و مبارزه با مشکلات را ِیاد مِی‌گِیرد، انسان پخته جاافتاده‌اِی مِی‌شود که مِی‌تواند در مقابل مشکلات دوام بِیاورد و موفق شود.

آثار مقام رضا

کسِی که مقام رضا دارد در مقابل مشکل اگر توانست آن را حل کند، خداوند را بر اِین موفقِیت شکر مِی‌کند و اگر موفق به حل مشکل نشود بازهم خداوند را شکر مِی‌کند و آرامش دارد. اِین آرامش روحِی به او مِی‌گوِید که همِیشه وظِیفه‌ات را انجام بده. پس ِیکِی از آثار مقام رضا اِین است که انسان با آرامش زندگِی مِی‌کند.

در بخشِی از حدِیث معروف و معتبر «أربع مأة» در کتاب «خصال»