راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٣٧ - موضع هلاکت

نمِی‌شود. اِین جنبه باطنِی و نفسانِی کبر است؛ ِیعنِی اگر در نفس انسان اِین حالت وجود داشته باشد، وارد بهشت نمِی‌شود و در روز قِیامت مشکلاتِی خواهد داشت.

تکبر، اظهار کبر است؛ وقتِی که انسان، کبر خود را در جامعه اظهار مِی‌کند و بروز مِی‌دهد، ‌تکبر نامِیده مِی‌شود. آنچه از رواِیات استفاده مِی‌شود آن است که خودِ کبر گناه بزرگِی است. اگر انسان اِین روحِیه را دارد که خود را بالاتر از دِیگران مِی‌داند، فکر مِی‌کند که بِیشتر از دِیگران مِی‌فهمد و اِیمان او بهتر از دِیگران است، گناه است.

«لن» نفِی ابد است؛ ِیعنِی هِیچ‌گاه داخل بهشت نمِی‌شود. اگر در قلب انسان، ذره‌اِی کبر باشد، هرچند اظهار نکند و قلبش اِین‌گونه باشد، وارد بهشت نمِی‌شود. او در ظاهر، انسان متواضعِی است اما در فکرش خود را از دِیگران بالاتر مِی‌داند. برخِی به مال‌ومنال، حسب‌ونسب، علم و تقواِی خود، مِی‌نازند؛ لذا کبرِی در وجودش اِیجاد مِی‌کند و مِی‌گوِید: من از خِیلِی‌ها بالاتر هستم.

اِین روحِیه آلوده را باِید از خود دور کنِید. خود را با دِیگران اِین‌گونه مقاِیسه نکنِید و همِیشه بگوِیِید: «من از پست‌ترِین افراد اِین عالم هستم. خدا من را ببخشد»؛ نه اِین‌که دِیگران را کوچک و خود را بزرگ بدانِید. در فکر و قلبتان هم اِین‌ها را زمزمه کنِید؛ وقتِی تنها هستِید بگوِیِید: خداِیا! من انسان خوبِی نِیستم به من رحم کن و لطفت را شامل حال من کن.

طبق اِین رواِیت اگر کبر داشته باشِید بِیچاره مِی‌شوِید. کسِی که در