راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢٠٦ - فایده رضا

عبادت مِی‌کنِیم چون اهلِیت عبادت را دارد. تفکر رضاِیتمندِی در کنار عبادت، آن را زِیبا مِی‌کند.

امام حسِین ٧ با آن همه سختِی‌ها، مصِیبت‌ها و به خاک و خون کشِیده شدن اهل‌بِیتش، بر خاک‌ کربلا عرض کرد: «الهِی رِضاً بِقَضائِكَ وتَسْليماً لِامْرِكَ»١ اِین را مقام رضا مِی‌گوِیند؛ با کمال عشق و علاقه، شهادت را پذِیرفت.

کسانِی که براِی خدا به جبهه رفتند، جان خود را تسلِیم خداوند کردند و گاهِی براِی شهادت با هم مسابقه مِی‌گذاشتند، درجه‌اِی از مقام تسلِیم و رضا را درِیافت کرده بودند. اِین مقام بالاِیِی است که انسان به آن دست ِیابد. در زندگِی مشکلاتِی وجود دارد که نباِید باعث شوند که از مقام رضاِی ما بکاهد. باِید همِیشه راضِی باشِیم و در مقابل خداوند خود را کوچک و خداوند را بزرگ بدانِیم. ما باِید حتِی براِی دنِیا هم تلاش کنِیم اما اگر نشد، نشد. اگر نتوانستِیم به مطلوب خود برسِیم، باِید راضِی به خواست خداوند باشِیم.

امِیرالمؤمنِین فرمود: «عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِي أَعْيُنِهِمْ».٢ خالق در وجودشان بزرگ است و غِیر او در چشمانشان کوچک است.

«فاء» در «فَصَغُرَ» ِیعنِی نتِیجه بزرگ دانستن خداوند اِین است که

١ . تعريب موسوعة عاشوراء، ج١، ص٧٥.

٢ . نهج البلاغة، خ ١٩٣، ص٣٠٣.