راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٢٦ - جهل و نادانی

رَأْسُ الْجَهْل‌»١ ِیا در رواِیتِی دِیگر وارد شده: «التَّكَبُّرُ رَأْسُ الْجَهْل‌»؛٢ عجب و تکبر، سرآغاز نادانِی و جهل است.

علم در نفس خبِیث

انسان باِید توجه داشته باشد که علم، مانند آب باران است؛ آب باران وقتِی مِی‌بارد و به گُلِی مِی‌رسد آن گل مِی‌شکفد، عالِی و خوب مِی‌شود، بوِی خوب مِی‌دهد و از آن استفاده مِی‌کنند. همِین آب باران وقتِی در بِیابان‌ها بر خارِی نازل ‌شود، خار هم رشد مِی‌کند و بزرگ مِی‌شود اما باعث مشکلاتِی براِی دِیگران مِی‌شود. علم اگر در قلب انسان سالم و باتقوا قرار گِیرد باعث رشد، ترفِیع درجه و تواضع او مِی‌شود، روزبه‌روز هرچه علمش بالا مِی‌رود، تواضع و تقواِیش بِیشتر و انسانِیتش بهتر مِی‌شود.