راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢٢٠ - حکمت در قلب زاهد

نشد که ماست را گران بخرد و به نان خالِی راضِی شد؛ زِیرا پول‌ها را متعلق به مستضعفان و طلاب مِی‌دانست که باِید به آن‌ها برساند. در اِین سختِی‌ها زهد و شخصِیت افراد مشخص مِی‌شود که آِیا زاهدانه زندگِی مِی‌کنند ِیا اِین‌که وقتِی به مال‌ومنال مِی‌رسند زندگِی آنان عوض مِی‌شود و از امکاناتِی استفاده مِی‌کنند که براِی معمول مردم امکان ندارد.

زهد آِیت‌الله بروجردِی رحمه الله

مرحوم آِیت‌الله بروجردِی، ثروتمند بود و اجدادش در بروجرد املاک و ثروت زِیادِی داشتند. اِیشان مرجع علِی الاطلاق شد و تنها مرجع شِیعه اِیشان بود. روزِی براِی مداوا به آب گرم محلات رفتند. مردم آن منطقه فقِیر بودند؛ لذا اِیشان دستور داد که گوسفندان زِیادِی خرِیدارِی شود و گوشت آن‌ها مِیان فقرا تقسِیم شود. مقدارِی از گوشت‌ها را براِی آِیت‌الله بروجردِی رحمه الله کباب کردند. اِیشان از خوردن کباب امتناع کرد. به اِیشان گفتند که گوشت‌ها را مِیان فقرا تقسِیم کردِیم و اگر شما را ِیکِی از آن‌ها فرض کنِیم، سهم شما بِیش از اِین مقدارِی است که کباب کردِیم.

آِیت‌الله بروجردِی رحمه الله از کباب‌ نخورد و فرمود که آن را هم به فقرا بدهند. فرمود: «من کباب بخورم درحالِی‌که بوِی آن به فقرا مِی‌رسد و آن‌ها نمِی‌توانند از آن بخورند! محال است که من از آن بخورم». اِین روحِیه‌ها، زهدها و حرکت‌ها بوده که اسلام را حفظ کرده است.

مقام شِیخ انصارِی رحمه الله

ِیکِی از شاگردان شِیخ انصارِی رحمه الله در نجف اشرف نقل کرده است: من به