راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٦٨ - بدترین اعمال

صُنْعاً)؛١ آن‌ها که تلاش‌هايشان در زندگِی دنيا گم (و نابود) شده است در گمراهِی هستند و مسِیر صحِیح را انتخاب نکرده‌اند با اين حال، مِی‌پندارند کار نيک انجام مِی‌دهند.

ِیکِی از مشکلات آن است که فکر مِی‌کنِیم انسان بسِیار خوبِی هستِیم، کارهاِیمان عالِی است و جاِیگاه ما وسط بهشت است. ِیکِی از بدترِین مصِیبت‌ها و مشکلات آن است که ما حدّ خود را ندانِیم. کسِی که همِیشه در صف اول نماز، سمت راست امام جماعت مِی‌اِیستاده، روزِی کمِی دِیر مِی‌آِید و در صف سوم قرار مِی‌گِیرد، ناراحت مِی‌شود که چرا صف سوم نشسته است. اِین شخص باِید بداند عملش حالت رِیا دارد. مهم آن است که هنگام جماعت، هرکجا که شد باِیستِی، صف اول و سوم ندارد؛ اما اگر در صف اول، او را راه ندادند، ناراحت مِی‌شود.

برخِی اِین‌گونه هستند که اگر بالاِی مجلس به او جا دادند، خِیلِی تعرِیف مِی‌کند که چقدر خوب و عالِی است، مِیزبان چه انسان بزرگوارِی است؛ اما اگر پاِیِین مجلس به او جاِیِی بدهند ناراحت مِی‌شود و اِیراد مِی‌گِیرد؛ علت، آن است که عمل براِی خدا نِیست، اگر براِی خدا باشد فرقِی نمِی‌کند.

بدبختِی ما زمانِی است که فکر مِی‌کنِیم انسان خوبِی هستِیم و تلاش زِیادِی مِی‌کنِیم اما نمِی‌دانِیم که همه براِی خودنماِیِی‌ها، غرورها و خودخواهِی‌هاست نه براِی خدا. (قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالاً؛

١ . سوره کهف، آِیه ١٠٤.