راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢٠٣ - ریشه برخی مشکلات

مقام رضا

ِیکِی از صفاتِی که انسان مؤمن باِید داشته باشد، «رضا» است؛ «رضاً بقضائک و تسلِیماً لامرک». مِی‌توان گفت که ِیکِی از بهترِین صفاتِی است که هر انسانِی مِی‌تواند داشته باشد.

معناِی رضا

رضا، خشنود و راضِی بودن است. وقتِی انسان، در واقع و ظاهر، به چِیزِی راضِی و خشنود باشد، مقام رضاست. زمانِی که نعمت‌هاِی خداوند براِی انسان وجود دارد راضِی هم هست؛ اما رضا آن است که انسان، هم ظاهراً و هم واقعاً رضاِیت داشته باشد؛ ِیعنِی از ته دل، رضاِیت قلبِی از خداوند داشته باشد.

پِیامبر صلي الله عليه و آله و سلّم از جبرائِیل درباره رضا پرسِید: جبرائِیل عرض کرد: راضِی کسِی است که به مولاِی خودش غضب نمِی‌کند؛ چه دنِیا را داشته باشد ِیا نداشته باشد «فَمَا تَفْسِيرُ الرِّضَا؟ قَالَ: الرَّاضِي الَّذِي لَا يَسْخَطُ عَلَى سَيِّدِهِ أَصَابَ مِنَ الدُّنْيَا أَوْ لَمْ يُصِبْ وَلَا يَرْضَى مِنْ نَفْسِهِ بِالْيَسِير».١

برخِی انسان‌ها وقتِی مشکلِی براِیشان پِیش مِی‌آِید به خدا شکاِیت مِی‌کنند که چرا من؟ برخِی با خداوند جنگ کرده و غضب مِی‌کنند اما برخِی انسان‌ها هستند که در سخت‌ترِین مشکلات در مقابل خداوند غضب نمِی‌کنند، خواه از دنِیا چِیزِی به آن‌ها رسِیده باشد ِیا نرسِیده باشد.

١ . بحار الأنوار، ج١٠٠، ص٢٢.