راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٣٣ - جهل و نادانی

فقِیر، مضطر و عاجز است. انسان باِید توجه داشته باشد که چقدر مشکلات در زندگِی او وجود دارد که نمِی‌تواند در مقابل آن استقامت کند، حِیوان کوچک، زلزله‌، سِیل، سرطان او را نابود مِی‌کند. بزرگ‌ترِین مقامات با سرطانِی نابود مِی‌شوند، گاهِی در ِیک لحظه نابود مِی‌شوند. چگونه خودت را بزرگ مِی‌بِینِی؟ بزرگِی مخصوص خداوند است. اگر به اِین توجه نکنِیم خود را شرِیک خداوند قرار داده‌اِیم و مِی‌گوِیِیم: خدا بزرگ است من هم بزرگ هستم. اِین نقصِی است که اگر مبتلا شوِیم، ما را هلاک مِی‌کند.

عجب و خود پسندِی اگر آمد مِی‌تواند دِین را به نابودِی بکشاند لذا امام صادق ٧ فرمود: «آفَةُ الدِّينِ الْحَسَدُ وَالْعُجْبُ وَالْفَخْرُ»؛١ حسد، خودپسندِی و فخرفروشِی، آفت دِین است.

اطرافِیان انسان، گاهِی او را به چاله مِی‌اندازند؛ مِی‌گوِیند: «ماشاءالله چه بِیانِی، چه اخلاقِی و ...» اِین تعرِیف‌ها انسان را بِیچاره مِی‌کند.

پس‌از فوت آِیت‌الله العظمِی بروجردِی، بسِیارِی از علما، رساله دادند و اعلام مرجعِیت کردند. ِیکِی از علما خدمت مرحوم امام رفت و گفت: آقا، شما نشستِید تا مرجعِیت رفت! آقا، شما منزوِی شدِید! آقا، چرا پا‌‌ ‌‌نمِی‌شوِید؟ آقا، چرا نشسته‌اِید گوشه خانه؟ مرحوم امام به او گفت: من از تو توقع چنِین حرفِی را نداشتم. من توقعم اِین بود که اگر من چنِین

١ . همان، ص ٣٠٧.