راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٩٢ - اخلاص در طلبکار نبودن از خدا

است و باِید کارهاِیمان را براِی خدا انجام دهِیم؛ لذا امام صادق ٧ جمله‌اِی دارد که به ما توجه مِی‌دهد: «وَإِنَّ الْمُوقِنِينَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ»؛ اگر اهل ِیقِین باشِیم بهترِین اخلاق را خواهِیم داشت.

اخلاص، معلول ِیقِین

امام صادق ٧ به اِین آِیه استناد مِی‌کند: (وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ). اخلاص چِیزِی نِیست که با ِیک دقِیقه براِی انسان حاصل شود؛ باِید زحمت کشِید و خدا را عبادت کرد. باِید عبد خدا شوِیم تا ِیقِین حاصل شود؛ وقتِی ِیقِین آمد، اخلاص به دست مِی‌آِید. انسان تا عبادت نکند و عبد نشود، ِیقِین نمِی‌آِید و اگر ِیقِین نِیاِید، اخلاص هم نِیست.

اخلاص در طلبکار نبودن از خدا

امام صادق ٧ در معناِی اخلاص فرمود: «وَأَدْنَى حَدِّ الْإِخْلَاصِ بَذْلُ الْعَبْدِ طَاقَتَهُ ثُمَّ لَا يَجْعَلُ لِعَمَلِهِ عِنْدَ اللَّهِ قَدْرا». نماز شبت را بخوانِی، ذکرهاِیت را بگوِیِی، دعا بکنِی، از هواِی نفست دورِی کنِی، اِیثار کنِی و تمام کارهاِی خوب را انجام بدهِی ولِی از خداوند طلبکار نباشِی. بگوِیِی: «خداِیا! من هِیچ ارزش و مقامِی ندارم»؛ نه اِین‌که نماز شب بخوانِی و براِی خود مقامِی فرض کنِی و غرور، تو را بگِیرد و بگوِیِی: «من چنِینم»؛ اِین علامت آن است که اخلاصِی در کار نِیست.

اخلاص آن است که انسان اگر تمام کارهاِی خوب را هم انجام دهد باز بگوِید: «من حق عبودِیت را نتوانستم انجام دهم»؛ نه اِین‌که حالت تکبر و غرور داشته باشد و بگوِید: «من همِیشه ذکر مِی‌گوِیم و نماز شب