راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٧٢ - صعود نافرجام

هرچه از مقام دنِیاِیِی دورِی کنِید، خداوند بِیشتر به شما توجه مِی‌کند تا اِین‌که به دنبال شهرت و مقام باشِید؛ (تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ).١ اراده پروردگار باعث مِی‌شود که انسان، عزِیز ‌شود.‌ اگر اخلاص داشته باشِید، عزِیز مِی‌شوِید؛ به همِین دلِیل، مقام امام رحمه الله به جاِیِی رسِید که مقلدِینش از همه بِیشتر بود، رهبر بود و مقامِی داشت که تمام دنِیا را متحِیر کرد.

صعود نافرجام

پِیامبر صلي الله عليه و آله و سلّم فرمود: «إِنَّ الْمَلَكَ لَيَصْعَدُ بِعَمَلِ الْعَبْدِ مُبْتَهِجاً بِهِ فَإِذَا صَعِدَ بِحَسَنَاتِهِ يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ اجْعَلُوهَا فِي سِجِّينٍ إِنَّهُ لَيْسَ إِيَّايَ أَرَادَ بِهَا».٢

فرشته الهِی بالا مِی‌رود درحالِی‌که خوشحال است که عمل صالح عبدِی را با خود مِی‌برد. وقتِی حسنات را بالا ‌برد، خداوند مِی‌فرماِید: آن را در سجِّین (مکانِی در جهنّم) قرار دهِید؛ او عملش را براِی من انجام نداد.

گاهِی انسان عمل خوبِی را مرتکب مِی‌شود و فرشته‌اِی مِی‌آِید و با شادمانِی آن را بالا مِی‌برد تا به‌عنوان عمل صالح در نامه اعمال عبد، ثبت شود اما گفته مِی‌شود که عمل را در سجِّین بِیندازِید. نِیّت که خراب شود عمل صالح نِیز از بِین مِی‌رود. انسان، تلاش زِیادِی براِی عمل صالح انجام مِی‌دهد اما همِین که از روِی رِیا عملش را در مجالس براِی دِیگران بازگو مِی‌کند تا به مقامِی دست ِیابد، باعث مِی‌شود که

١ . سوره آل عمران، آِیه ٢٦.

٢ . الكافي، ج٢، ص٢٩٥.