راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٠٧ - فصل سوم تواضـع و تکــبر

شناخت مفهومِی عُجب و کبر

عجب آن است که انسان عمل صالح خود را بزرگ و فراوان بداند، به‌خاطر ارتکاب آن شاد شود و براِی خدا ناز کند ١ که من فلان عمل خِیر را انجام دادم، پس منت بر خدا مِی‌گذارد.

امام صادق ٧ در معناِی کبر فرمود: «يَغْمِصُ النَّاسَ وَيُسَفِّهُ الْحَقَّ».٢ کبر آن است که مردم را کوچک و حقِیر کنِی و حق را خوار و ذلِیل بدانِی.

امام صادق ٧ در تعبِیر دِیگرِی فرمود: «مَنْ ذَهَبَ يَرَى أَنَّ لَهُ عَلَى الْآخَرِ فَضْلاً فَهُوَ مِنَ الْمُسْتَكْبِرِين‌»؛٣ هر کس خودش را بهتر از دِیگران بداند از متکبران است.

انسانِی که گرفتار بِیمارِی روحِی کبر شده است، خود را از دِیگران بزرگ‌تر و قابل احترام‌تر مِی‌داند. توقع دارد که دِیگران به او احترام بگذارند و خدمتگزارش باشند. در اِین حالت، انسان داراِی صفت کبر، بِیش از آنچه هست، طلب بزرگِی مِی‌کند.

١ . بحار الأنوار، ج‌٦٩، ص ٣٠٦.

٢ . المحاسن، ج١، ص٦٦، ح١٢٤.

٣ . الكافي، ج‌٨، ص ١٢٨، ح٩٨.