راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٠٠ - ١- عبادت با حالت معنوی در انظار مردم

متأسفانه ما در اِین جهات، عقب هستِیم، مستحبات را بر واجبات و محرمات، مقدم مِی‌کنِیم؛ گاهِی فکر مِی‌کنِیم کارِی خوب است اما در کنارش محرمات را نمِی‌بِینِیم.

نشانه رِیا

«قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ٧ ثَلَاثُ عَلَامَاتٍ لِلْمُرَائِي يَنْشَطُ إِذَا رَأَى النَّاسَ وَ يَكْسَلُ إِذَا كَانَ وَحْدَهُ وَ يُحِبُّ أَنْ يُحْمَدَ فِي جَمِيعِ أُمُورِهِ».١

اگر مِی‌خواهِید بدانِید که از لحاظ معنوِی چه شخصِیتِی هستِید، سه علامت دارد؛ به عبارت دِیگر، رِیاکار سه علامت دارد:

١- عبادت با حالت معنوِی در انظار مردم

«يَنْشَطُ إِذَا رَأَى النَّاسَ»: زمانِی که در منزل نماز مِی‌خواند خِیلِی حال ندارد اما وقتِی که مسجد مِی‌آِید، در محراب قرار مِی‌گِیرد و نماز مِی‌خواند، حال بسِیار خوبِی دارد؛ خصوصاً اگر بلندگو را هم وصل کنند حالش عالِی مِی‌شود. وقتِی در خانه کنار زن و بچه ِیا در خلوت نماز مِی‌خواند آن حالت‌ها نِیست.

٢- کسالت در عبادت وقت تنهاِیِی

«وَيَكْسَلُ إِذَا كَانَ وَحْدَهُ»: وقتِی تنهاست کسل بوده و اصلاً حوصله نماز ندارد؛ با هر زحمتِی هست نماز را مِی‌خواند اما با توجه نِیست.

١ . الكافي، ج٢، ص٢٩٥.