راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢٧ - رابطه قوای ظاهر و باطن

حرکت مِی‌کنِیم و اِین حرکت ملکِی ماست. مِی‌توانِیم قوِی و فعال باشِیم، کار کنِیم و در عالم ملک، انسان فعال زحمت‌کشِ صنعت‌گرِ خلّاقِی باشِیم. همه اِین‌ها مربوط به عالم ملک است که مِی‌توانِیم کارهاِیِی انجام دهِیم و تکامل و ترقِّی‌هاِیِی داشته باشم.

مقام دوم: قواِی باطن

ممکن است در قواِی باطن جنود رحمان ِیا جنود شِیطان باشد. قواِی شهوت، غضب، تخِیل و ... در وجود هر انسانِی هست. اِین قواِی باطنِی، گاهِی تابع دستورهاِی شِیطان و گاهِی تابع دستورهاِی رحمان مِی‌شوند. انسان، با دستور شِیطان، تخِیلاتش را در تخِیل باطل مِی‌برد؛ مثل فسادها، تصاوِیر مستهجن، فِیلم‌هاِی نامناسب و فکرهاِی گناه و معصِیت. اگر بر اساس دستور رحمانِی عمل شود، تخِیل به سمت کارهاِی خوبِی مانند زِیارت مشهد مقدس و کربلا مِی‌رود.

رابطه قواِی ظاهر و باطن

قواِی ظاهرِی درِیچه تغذِیه قواِی باطن است؛ پس باِید خوراک پاکِیزه براِی قواِی باطنِی فراهم نمود. نگاه انسان مِی‌تواند کاراِیِی دوگانه‌اِی داشته باشد: اگر نگاه با چشم ظاهر بر اساس دستور شِیطان باشد، تِیرِی زهرآگِین بر چشم روح و باطن مِی‌شود چنان‌که نبِی اکرم صلي الله عليه و آله و سلّم فرمود: «النَّظَرُ سَهْمٌ مَسْمُومٌ مِنْ سِهَامِ إِبْلِيسَ».١ در اِین صورت، انسان نمِی‌تواند

١ . جامع الأخبار، ص٩٣. «نگاه حرام، تِیرِی زهرآگِین از تِیرهاِی شِیطان است».