راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١١٠ - تفاوت عجب و تکبر

تهمت مِی‌زند سپس کار خودش را توجِیه مِی‌کند.

مرحله اول آن است که کارهاِی خوب کوچک انجام مِی‌دهد و فکر مِی‌کند کار خوب بزرگِی انجام مِی‌دهد؛ اما گاهِی به مرحله‌اِی مِی‌رسد که کارهاِی زشت خود را عالِی مِی‌داند. دروغ، غِیبت، تهمت و توهِین مرتکب مِی‌شود اما توجِیه مِی‌کند و گمان مِی‌کند که وظِیفه او است. خود را انقلابِی، مقدس و ... مِی‌داند اما وظِیفه شرعِی خود مِی‌داند که تهمت زده و توهِین کند.

تمجِید دِیگران

عُجب و استبداد رأِی ممکن است به مرور زمان براِی انسان به وجود آِید؛ نفر اول از انسان تمجِید مِی‌کند، نفر دوم هم تعرِیف مِی‌کند، همچنِین افراد دِیگر هم تعرِیف و تمجِید مِی‌کنند تا جاِیِی که خودت باور مِی‌کنِی. کسِی مِی‌گوِید: «عَجب ملّا هستِی، خِیلِی باسواد هستِی! حاج‌آقا چرا رساله نمِی‌دهِی؟» اِین‌قدر مِی‌گوِیند که خود شخص باورش مِی‌شود و توهّم براِیش به وجود مِی‌آِید.

توجِیه عمل زشت و طلبکارِی

«عَلِيِّ بْنِ سُوَيْدٍ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ ٧ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ الْعُجْبِ الَّذِي يُفْسِدُ الْعَمَلَ فَقَالَ: الْعُجْبُ دَرَجَاتٌ مِنْهَا أَنْ يُزَيَّنَ لِلْعَبْدِ سُوءُ عَمَلِهِ فَيَرَاهُ حَسَناً فَيُعْجِبَهُ وَيَحْسَبَ أَنَّهُ يُحْسِنُ صُنْعاً وَمِنْهَا أَنْ يُؤْمِنَ الْعَبْدُ بِرَبِّهِ فَيَمُنَّ عَلَى