راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٦٣ - اهداف بلند ائمه

اجازه داد و آن وادِی نفسِی كشيد و دوزخ را سوزاند. اِین آتشِی است که شعله‌ور شده و متکبران را مِی‌سوزاند.

علت کبِیره بودن تکبر

مگر تکبر چِیست که اِین‌قدر گناه بزرگِی است که در ِیکِی از وادِی‌هاِی سخت جهنم، متکبر را عذاب مِی‌کنند؟ براِی اِین است که انسان، خود را بزرگ مِی‌بِیند درحالِی‌که عظمت مخصوص خداوند است. خودبزرگ‌بِینِی در مقابل خداوند مشکل اول ماست؛ ِیعنِی در فکر ما اشتباهِی رخ داده است.

امِیرالمؤمنِین علِی ٧ کبر را بزرگ‌ترِین گناهان مِی‌داند و فرمود: «إيّاك والكبر فإنّه أعظم الذّنوب ألأم العيوب وهو حلية إبليس»؛١ از کبر بپرهِیز که بزرگ‌ترِین گناهان، مادر عِیب‌ها و زِینت شِیطان است.

از دِیدگاه امام علِی ٧ کبر، مادر عِیب‌هاست و بسِیارِی از عِیب‌ها از همِین‌ کبر ناشِی مِی‌شود؛ پس کبر انسان را معِیوب مِی‌کند درحالِی‌که متکبر در خِیال خامش، خود را کامل مِی‌داند. شِیطان، اِین عِیب بزرگ را در چشم صاحب کبر چنان زِیبا جلوه مِی‌دهد که شخص،‌ در دام او گرفتار مِی‌شود.

انسان متکبر، آن‌قدر خود را کامل مِی‌داند و به آن باور دارد که سر به طغِیان مِی‌گذارد و خواسته‌هاِی نفسانِی خود را فراتر از دستورهاِی

١ . غرر الحكم و درر الكلم، ص ١٦٦.