راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٥

پِیش‌گفتار

اخلاق، ِیکِی از مهم‌ترِین اهداف انبِیاِی الهِی است؛ زِیرا بدون اخلاق، نه دِین براِی مردم مفهومِی دارد و نه دنِیاِی آنان سامان مِی‌ِیابد. همان‌گونه که گفته‌اند: اقوام روزگار به اخلاق زنده‌اند.

قرآن کرِیم درباره پِیامبراسلام صلي الله عليه و آله و سلّم مِی‌فرماِید:

(هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يتْلُو عَلَيهِمْ آياتِهِ وَيزَكِّيهِمْ وَيعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ).١ او کسِی است که در مِیان جمعِیت درس‌نخوانده، رسولِی از خودشان برانگِیخت که آِیاتش را بر آن‌ها مِی‌خواند، آنان را تزکِیه مِی‌کند و به آن‌ها کتاب و حکمت مِی‌آموزد؛ هرچند پِیش از آن در گمراهِی آشکارِی بودند.

اِین آِیه و آِیات مانند آن، بِیان‌کننده اِین حقِیقت است که ِیکِی از اهداف اصلِی بعثت پِیامبراسلام صلي الله عليه و آله و سلّم تزکِیه نفوس، تربِیت انسان‌ها و پرورش اخلاق حسنه است. مِی‌توان گفت که بر اساس اِین آِیه از قرآن کرِیم، تلاوت آِیات الهِی و تعلِیم کتاب و حکمت، مقدمه‌اِی براِی تزکِیه نفوس و تربِیت انسان‌هاست؛ همان چِیزِی که هدف اصلِی علم اخلاق را تشکِیل مِی‌دهد. شاِید به همِین دلِیل «تزکِیه» بر «تعلِیم» پِیشِی

١ . سوره جمعه، آِیه ٢.