راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١١٢ - توجیه عمل زشت و طلبکاری

من باِید بگوِیم. من دنبال عدالت و چنِین‌و‌چنان هستم».

«فَيُعْجِبَهُ وَيَحْسَبَ أَنَّهُ يُحْسِنُ صُنْعاً»: خودش از کار خودش خوشش مِی‌آِید. کار زشتِی انجام داده اما خِیال مِی‌کند کار عالِی انجام داده است. اِین بالاترِین بدبختِی است که براِی انسان پِیش مِی‌آِید.

با تهمت زدن، غِیبت کردن، بدگوِیِی، اهانت و کارهاِی بد و زشت، فکر مِی‌کند که بهترِین کار را انجام مِی‌دهد؛ اِین بدترِین عجب است. خدا نکند که ما توجِیه‌گر اعمالمان باشِیم؛ آنچه که هواهاِی نفسانِی ما مِی‌گوِید، انجام دهِیم و سپس آن را توجِیه کنِیم.

خداوند متعال، دلِیل اِین حالت را تلاش براِی کسب دنِیا مِی‌داند: (الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَهُمْ يحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يحْسِنُونَ صُنْعًا)،١ آن‌ها که تلاش‌هايشان در زندگِی دنيا گم (و نابود) شده؛ با اين حال، مِی‌پندارند کار نيک انجام مِی‌دهند. مسِیر گم شده است، عمل باِید خالصانه براِی خدا باشد اما در اهداف دنِیاِیِی گم شده است و اعمال زشتش هم در چشمانش جلوه‌نماِیِی مِی‌کند و باورش مِی‌شود که اعمالش خوب و نِیکو است: (أَفَمَنْ زُيّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَنًا)؛٢ آِیا کسِی که زشتِی کردارش براِی او آراسته شده و آن را زِیبا مِی‌بِیند (مانند مؤمن نِیکوکار است؟).

١ . سوره کهف، آِیه ١٠٤.

٢ . سوره فاطر، آِیه ٨.