راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٥٤ - تواضع در خیرها

غِیرمستقل بودن زرنگِی‌ها

اِین را همِیشه در ذهن داشته باش که اگر نعمتِی براِیت مِی‌رسد، سرت را به سجده بگذار و شکر کن؛ خداوند لطف کرده است. اگر مرحمتِی به تو مِی‌شود سجده شکر کن و بگو: «خدا»؛ نگو: «زرنگِی خودم بود که اِین پول ِیا مقام را به دست آوردم». زرنگِی‌ها غِیرمستقل است؛ غِیرمستقل ِیعنِی اِین‌که تو همه‌کاره نِیستِی. تأثِیر تو ناچِیز است و تمام تأثِیر متعلق به تو نِیست بلکه متعلق به خداوند است؛ لذا {مَا أَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ} اِین را در قلبت تکرار کن و بگو: «خداوندا! من قبول دارم که تمام الطاف متعلق به تو است. اگر زن خوبِی نصِیبم شده از جانب تو است. اگر فرزند خوبِی دارم لطف و عناِیت پروردگار است. اگر تصادف نکردم، لطف خدا بوده و اگر تصادف کردم به‌دلِیل بِی‌توجهِی خودم بوده است. اگر خانه خرابِی را خرِیدم از نادانِی و بِی‌توجهِی خودم بوده‌ است اما اگر خانه خوبِی نصِیبم شد، لطف پروردگار است». هرکلاهِی که سرت مِی‌رود و هرچه بد مِی‌آورِی، تقصِیر خودت است، هرچه خوب براِیت رقم مِی‌خورد لطف خداوند بوده است.

اِیمان به لطف الهِی

اِین دِیدگاه را براِی خود ملکه کنِید؛ نه اِین‌که براِیتان شوخِی باشد. گاهِی انسان حرفِی را مِی‌زند و براِیش شوخِی است اما گاهِی حرفِی را که مِی‌زند جدِّی است و به آن اعتقاد دارد؛ معتقد باشِید که (مَا أَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَمَا أَصَابَكَ مِنْ سَيئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ).