راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢١٨ - زهد حاج شیخ عبدالکریم حائری رحمه الله

عبور از تجملات

اگر انسان، عاشق خداوند شود، حتماً از تجملات دنِیوِی عبور مِی‌کند و خداوند را هدف قرار مِی‌دهد نه اِین‌که دنِیا را هدف زندگِی خودش قرار دهد. دنِیا وسِیله است مانند آتش که از آن استفاده مِی‌کنِید اما مراعات مِی‌کنِید که شعله‌ور نشود و دامن شما را نسوزاند.

زاهد کسِی است که نسبت به تجملات دنِیوِی، بِی‌مِیل باشد و آن را هدف زندگانِی خودش قرار ندهد. از دنِیا استفاده مِی‌کند اما هدف، دنِیا نِیست بلکه وسِیله‌اِی براِی رسِیدن به اهداف معنوِی است. زاهد آرزوهاِی طولانِی ندارد بلکه آرزوهاِی کوتاه‌مدت براِی زندگِی راحت در دنِیا دارد. او به فکر مرگ است که باِید اِین مسِیر را به‌خوبِی طِی کند.

حکمت در قلب زاهد

«مَنْ زَهِدَ فِي الدُّنْيَا أَثْبَتَ اللَّهُ الْحِكْمَةَ فِي قَلْبِهِ وَأَنْطَقَ بِهَا لِسَانَهُ وَبَصَّرَهُ عُيُوبَ الدُّنْيَا دَاءَهَا وَدَوَاءَهَا وَأَخْرَجَهُ مِنَ الدُّنْيَا سَالِماً إِلَى دَارِ السَّلَامِ».١

کسِی که در دنِیا زهد را پِیشه کند، خداوند حکمت را در قلب او مستقر مِی‌کند، زبانش با حکمت سخن مِی‌گوِید (حکِیمانه صحبت مِی‌کند). خداوند بصِیرت شناخت عِیوب دنِیا را به او مِی‌دهد که درد و دارو چِیست. خداوند او را سالم از دنِیا بِیرون برده و به خانه آخرت مِی‌برد.

«وَبَصَّرَهُ عُيُوبَ الدُّنْيَا» انسان زاهد، عِیوب خود را مِی‌تواند بشناسد و

١ . الكافي، ج٢، ص١٢٨.