راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٥٩ - تواضع آیتالله العظمی بروجردی رحمه الله

شرکت مِی‌کنند؛ لذا نماز جماعت را تعطِیل کرد. هرچه گفتند: «حاج‌آقا نماز جماعت! نماز جماعت باشکوه و عالِی!» گفت: من دِیگر نماز جماعت نمِی‌خوانم.١

شما چه مِی‌بِینِید؟ اِین شخصِیت که شهِید مطهرِی از او ِیاد و تجلِیل مِی‌کند، چگونه بود؟ براِی اِین‌که روحِیه کبر و غرور را در خود کشته بود و تهذِیب نفس کرده بود، چنِین کرد. مسلماً اِین شخصِیت بزرگوار، شخصِیت والاِیِی است.

اگر بتوانِیم در خودمان هواِی نفس را بکشِیم و به اِین مقام برسِیم که اگر جمعِیت نماز ما زِیاد شد نماز جماعت را ترک کنِیم، وقتِی ببِینِیم نماز جماعت‌ دِیگران خلوت مِی‌شود ما نماز جماعت خود را تعطِیل کنِیم، سخنرانِی مِی‌کنِیم اگر جمعِیت آن‌قدر زِیاد شد که سخنرانِی‌هاِی دِیگر خلوت شد خوشحال نشوِیم و نماز جماعت و منبر را تعطِیل کنِیم، اِین مقام بزرگِی است که شهِید مطهرِی بِیان مِی‌کند. به اِین اخلاص عملِی گفته مِی‌شود که عملاً کبر را از بِین برده است.

اِین دِین، ساده به دست شما نرسِیده است؛ علماِی بزرگ ما فداکارِی و اِیثار کردند، مشکلات را تحمل کردند و تهذِیب نفس نمودند تا به اِین مقامات رسِیدند و اِین دِین به دست ما رسِید. اکنون مِی‌بِینِید که اِین همه شهدا، اِیثارها، جبهه‌ها، مدافعان حرم، قاسم سلِیمانِی‌ها و فداکارِی‌ها براِی اِین است که اِین دِین باقِی بماند.

١ . مجموعه آثار شهِید مطهرِی، ج١٦، ص٣٩٤.