راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢٠٢ - تشکر از مخلوق

را بر شما خواهم افزود و اگر ناسپاسِی کنيد، مجازاتم شديد است.

اگر هم زبانِی و هم عملِی شاکر پروردگار باشِیم خداوند نِیز نعمت‌هاِی ما را زِیاد مِی‌کند اما اگر کفران کرده و همِیشه دم از مشکلات بزنِیم، خداوند را شکر نکرده‌اِیم.

(وَإِذْ تَأَذَّنَ) ِیعنِی خداوند با قاطعِیت بِیان مِی‌کند که هِیچ تردِیدِی نِیست که اگر انسان، شکرگزار باشد، نعمت او روزبه‌روز بِیشتر مِی‌شود اما اگر همِیشه از پروردگار و مردم طلبکار باشد، نعمت از او گرفته مِی‌شود. گاهِی ممکن است که مرِیض باشد ِیا پولش کم باشد، بازهم باِید شاکر باشد. باِید در مشکلات، شاکر خداوند بود و تلاش نمود که آن را حل کرد.

ِیکِی از نعمت‌هاِیِی که باِید شاکر آن باشِیم، نعمت ولاِیت است. اِین ولاِیت فقِیه است که امنِیت را براِی ما تأمِین کرده است، گوش به فرمان رهبرِی بودن امنِیت را به وجود آورده است. اِین امنِیت، بالاترِین نعمت پروردگار است. «الصحة والامان نعمتان مجهولتان».١ امنِیت امروز ما مرهون ولاِیت فقِیهِی است که قدرتش متصل به نِیروِی الهِی است. ولِی فقِیه در قلب مردم جاِی دارد و جانشان را براِی او مِی‌دهند. باِید شکرگزار اِین نعمت بود و اگر کفران نعمت کنِیم، ممکن است نعمت از ما گرفته شود.

١ . مسند الرضا ٧ ، ج١، ص١٢٠.