راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٧٠ - ارزش انسانی

ارزش انسانِی

به مِیزانِی که بتوانِیم اخلاص داشته باشِیم، ارزشمند هستِیم. اخلاص، معِیارِی براِی ارزش‌گذارِی انسان است.

مرحوم شِیخ جواد بلاغِی از علماِی بزرگ، کتاب‌هاِی بسِیارِی نوشته است. برخِی از کتاب‌ها مثل التوحِید، التثلِیث و ... نام خود را روِی کتاب‌ها ننوشت. به او گفتند: چرا نام خود را روِی کتاب ننوشتِی؟ گفت: من هدفم اِین است که دِین و تشِیع را تبلِیغ کنم، اگر مطالب کتاب، درست است و مردم با استدلال و برهان خوانده و استفاده کنند؛ چه فرقِی مِی‌کند به اسم من باشد ِیا دِیگرِی؟

برخِی از بزرگان، کتاب‌هاِیِی نوشتند و بعد وصِیت کردند: «آن‌ها را در رودخانه برِیزِید؛ زِیرا نمِی‌خواهم تروِیج من باشد. مشابه اِین مطالب را دِیگران هم دارند».

تمام دعواهاِی بِین وکلاِی مجلس، جناح‌ها و تمام کسانِی که به دنبال مقام و ثروت هستند براِی اِین است که اخلاص وجود ندارد. اگر اخلاص باشد، من و شما دعوا نمِی‌کنِیم. حرف حق را مِی‌زنِیم و هر کس خواست مِی‌پذِیرد. تمام دعواها، دروغ‌ها و خلاف‌هاِیِی که آبروِی جمهورِی اسلامِی را مِی‌برد به‌دلِیل نبود اخلاص است.

مهم‌ترِین چِیزِی که باعث مِی‌شود انسان به مقامات عالِی برسد، اخلاص است. اخلاص مرحوم امام، مقام او را بالا برد؛ امام رحمه الله دنبال مقام نبود. زمانِی که مرحوم امام در نجف بود، شخصِی از اِیران، وجوهات بسِیارِی را براِی امام رحمه الله برد. امام رحمه الله گفت: «من اِین پول را از شما نمِی‌گِیرم.