راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٢٠٧ - مقام رضا در نزد اهلبیت

غِیر او در چشم انسان، کوچک مِی‌شود. استکبار عظمتِی نخواهد داشت؛ پس در مقابل خداوند باِید تسلِیم محض باشِیم.

«مَنْ رَضِيَ مِنَ اللَّهِ بِالْيَسِيرِ مِنَ الْمَعَاشِ رَضِيَ اللَّهُ مِنْهُ بِالْيَسِيرِ مِنَ الْعَمَلِ».١ کسِی که از خداوند راضِی است و به زندگِی کم مِی‌سازد خداوند نِیز به اعمال کم او راضِی است و آن را مِی‌پذِیرد.

انبِیا و اولِیاِی الهِی نِیز مشکلات زِیادِی داشتند و هِیچ‌گاه از مقام رضا خارج نشدند، تمام ائمه : مقتول ِیا مسموم بودند «ما منا الا مقتول أو مسموم»٢ اما همه در مقام رضا بودند و هِیچ‌گاه ناراضِی نبودند.

علما و مقام رضا

ملا احمد نراقِی رحمه الله در ِیکِی از کتاب‌هاِیش مِی‌نوِیسد: مشکلات و بِیمارِی در بِین مردم به وجود آمده است و ناامنِی در جامعه شکل گرفته است؛ پس مردم را بسِیج کرده‌اِیم که امنِیت را در بِین مردم اِیجاد کنند.

وقتِی بِیمارِی مهلکِی شاِیع مِی‌شد، ناامنِی هم به وجود مِی‌آمد و نِیاز بود که حدّاقل امنِیت اِیجاد شود. ملا احمد نراقِی رحمه الله درحالِی کتاب مِی‌نوشت که بِیمارِی جامعه را فرا گرفته بود، امنِیت نبود و براِی امنِیت تلاش مِی‌کردند. در چنِین وضعِیت‌هاِیِی هم باِید مقام رضا را داشته باشِیم و راضِی به رضاِی خداوند باشِیم. جمله‌اِی از دهانمان خارج

١ . الكافي، ج٢، ص١٣٨.

٢ . کفاِیة الاثر فِی النص علِی الائمة الاثنِی عشر، ج١، ص١٦٢.