راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٦٧ - روحیه عناد و لجاجت متکبر

ما معمولاً اشتباهات خود را به‌گونه‌اِی توجِیه مِی‌کنِیم که مثلاً من اشتباه نکردم. واقعِیت را براِی مردم بِیان کنِید تا مردم هم بدانند شما انسان هستِید و خطا مِی‌کنِید. شما انسان وارسته‌اِی هستِید که اگر خطا کنِید، اعلام مِی‌کنِید و به مردم مِی‌گوِیِید که من خطا کردم. افراد بسِیارِی هستند که خطا مِی‌کنند و خطاهاِی خود را اظهار نمِی‌کنند. اگر خطا کرده‌اِید و خطاهاِی خود را اظهار کنِید، محبوبِیت و علاقه مردم به شما بِیشتر مِی‌شود؛ زِیرا واقعِیت و خطاهاِی خود را بِیان کردِید. مردم هم اعتماد پِیدا مِی‌کنند و مِی‌گوِیند: «اِین آقا کسِی است که اشتباه نمِی‌کند ِیا اگر اشتباه کرد به اشتباه خود اعتراف مِی‌کند».

اگر اعتراف به اشتباه در هر اداره، محِیط رِیاست و هرجاِیِی که مردم زندگِی مِی‌کنند تحقق پِیدا کند و تشکر از انتقاد صورت گِیرد، بدانِید که آن جامعه و محِیط، تکامل پِیدا مِی‌کند، ارزشمند خواهد شد و روزبه‌روز بهتر از روزهاِی قبل به تکامل و ترقِی خودش ادامه خواهد داد.

تواضع در مجالس

هر انسانِی ممکن است در قلبش متکبر باشد، کسِی منکر نِیست که خِیلِی از انسان‌ها صفت کبر را دارند، اما برخِی سعِی مِی‌کنند مبارزه کنند و کبر را از وجود خودشان دور کنند. ممکن است کار سخت و مشکلِی باشد؛ به اِین سادگِی نمِی‌توان کبر را کنار گذاشت. انسان دوست دارد که از دِیگران در ظاهر برتر باشد و خصوصِیات متکبران را داشته باشد اما باِید تلاش کند که مبارزه کند و کبر را از خود براند.